การยิ้ม คือ การซ่อนทุกอย่างอยู่ภายใต้ใบหน้าที่รอยยิ้มสดใส แต่ใต้ใบหน้านั้นมีเรื่องเล่ามากมายที่เกิดขึ้นกับคนนี้ที่ ชื่อว่า คิม หรือ กรวิชญ์ เด็กหนุ่มที่ต้องทำงานมาตั้งแต่เล็กจนโตเพราะความอยากมีเงิน เขาถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่า “เงินมีค่า นำไปสู่การสร้างฐานะขึ้นมาเองด้วยสองมือ ไม่ควรหวังพึ่งสมบัติหรือการช่วยเหลือของญาติพี่น้อง”
ชีวิตของเขานั้นก็ทำทุกอย่างด้วยคำสั่ง หรือ หน้าที่ ที่พ่อแม่เป็นผู้บอกเพราะพวกท่านคือผู้ที่มีประสบการณ์มาแล้ว ช่วงประถมหน้าที่ของเขาก็ไม่มีอะไรมาก เพราะเป็นพี่ชายคนโต คือ การทำความสะอาดบ้าน ทำกับข้าวให้ทุกคนในครอบครัวทาน และนิสัยที่ไม่ออกจากบ้านเท่าไรนัก (เพราะความกลัวดำนั้นเอง) นิสัยของเขา ชอบอยู่คนเดียว เก็บตัวอยู่กับบ้าน รักการนอนมาก เพราะวันเสาร์อาทิตย์เป็นอะไรที่จะได้พักสมองจากการเรียนมาทั้งอาทิตย์ การแข่งขันของโลกการศึกษาทำให้ต้องทำทุกอย่างเพื่อความพร้อมที่จะได้คะแนนที่สูงขึ้น
ช่วงประถมก็ไม่มีอะไรมากชีวิตเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป ที่จะต่างกว่าคนอื่นๆ คือ เรื่องความรักเพราะเค้าคิดว่าไม่มีใครมาสนใจตนเองบวกกับความเห็นแก่เงิน ภาพลักษณ์ของครอบครัว แล้วก็นิสัยออกโหดกับเพื่อนๆ ระเบียบจัดกับงานที่ได้รับ ก็จบประถมหก ก็มานั่งคิดว่ามัธยมจะเรียนที่ไหน ผู้เป็นน้าสาวบอกว่าให้เขาไปสอบโรงเรียนในตัวเมือง แต่พ่อแม่เขาอยากให้เรียนใกล้บ้านตัดสินใจได้สักพัก ก็บอกท่านว่าเขาเลือกที่จะเรียนโรงเรียนใกล้บ้าน
สาเหตุที่เขาเลือก คือ ปัจจัยหลักเลย เรื่องของค่าใช้จ่ายหรือเงินนั้นเอง เพราะถ้าไปเรียนในตัวเมืองจะต้องเสียค่ารถ ค่ากินที่สูงขึ้น และถ้าเลือกเรียนที่ใกล้บ้านก็จะประหยัดค่าเดินทาง แต่เขาลืมคิดไปว่าพ่อแม่ก็ให้เงินเท่าเดิมอยู่ดี พอมาเข้าโรงเรียนมัธยมใกล้ก็มีการสอบเลือกห้อง เขาคิดไม่ว่ายังไงเขาก็คงได้อยู่ห้องที่ 2 อยู่ดี หัวสมองเขาไม่ติดระดับท็อปของห้องหรอก ผลออกมาว่าเขาได้อยู่ห้อง 1 เป็นผู้ชายประมาณลำดับที่สามของห้อง เขารู้สึกแปลกใจที่เขาทำได้เหมือนกัน แถมเพื่อนที่อยู่ร่วมห้องก็เป็นพวกที่มาจากประถมก็รู้จักกันเกือบทุกคน และส่วนที่ไม่รู้จักก็มาจากต่างโรงเรียนแต่ก็พอจะเคยเห็นหน้าบาง ก็เพราะไอ้บ้างคนที่ว่ามันก็ดันเป็นญาติเขาด้วยหรือประมาณลูกพี่ลูกน้อง
ช่วงมอต้นก็มีไม่อะไรมากการเรียนก็เพิ่มระดับความยากขึ้นไปก็ยังทำได้อยู่บ้าง ไอ้ที่เซ็งคงจะเป็นเรื่องกีฬานี้แหละที่จะยาก ตั้งแต่ประถมวิชานี้ได้คะแนนน้อยที่สุด แล้วก็ไม่ชอบเอามากๆ เพราะมันทำให้เหนื่อย กลัวดำ (เหตุผลไม่มองข้ามไม่ได้) แต่ก็มีกีฬาชนิดหนึ่งที่ทำให้ชีวิตเริ่มเปลี่ยนแปลงขึ้นจากที่ไม่สนใจก็หันมาสนใจมากขึ้น
อีกอย่างพึ่งรู้ว่ามันมีกีฬาแบบนี้ด้วยนั้นก็คือ “กีฬาเปตอง” และจะมีการคัดเลือกให้เป็นนักกีฬาของโรงเรียน เขาก็ถูกคัดเข้าไปกับเพื่อนในห้องประมาณ 10 คน แต่สุดท้ายก็ต้องเลือก 3 คน ได้แล้ว 2 คน ขาดอีกคนที่จะครบทีม เขาต้องวัดผลกับเพื่อนที่เป็นญาติพี่น้องกันเอง เขาก็คิดอยู่ว่าคงจะไม่ได้แน่ เพื่อนคนนี้เรียนเก่ง กีฬาก็ใช้ได้เลย ในที่สุดรอบสุดท้ายก็มาถึงผลออกมาเขาทำได้ เขาถูกคัดให้เป็นนักกีฬาของโรงเรียน ฝึกหนักจนสามารถที่จะลงสนามแข่งได้
การแข่งขันในปีแรกเขาทำผลาดไปมาก ปีที่ 2 ของการแข่งขันโค้ดให้ไปฝึกที่บ้านของเขา บ้านของโค้ตอยู่ในตัวเมือง ตลอดก่อนการแข่งขันจะมาถึงก็ซ้อมเป็นอย่างหนัก ช่วงเช้าถึงบ่ายก็เรียนปกติ เย็นถึงค่ำก็ซ้อมกับผู้ใหญ่ที่ชอบมาเล่นที่สนามกลางเมืองได้เคล็ดลับมากมายจากพวกเขาที่สอนต่างทำแบบนี้เกือบ 3 – 4 เดือนก่อนการแข่งขัน ปีที่ 2 ผมสามารถเป็นที่หนึ่งของจังหวัดได้และเริ่มเก็บรางวัลจากประเภทอื่นๆด้วย ผมเริ่มสนุกกับการเล่นกี่ฬาทุกชนิดที่มีสอนในโรงเรียน ตั้งแต่นั้นมาผมก็ต้องไปอยู่กับโค้ตตลอดจะมาอยู่บ้านก็ปีละ 2 ครั้งได้ นั้นก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรมากนั้นกลับการไม่ได้อยู่บ้าน ด้วยจากการต้องเดินไปแข่งหลายที่นั้นก็แถบไม่ได้พักอยู่แล้ว
ปัญหาที่มีก็คือการอยู่บ้านโค้ตนั้นมีกฏอยู่ว่า ห้ามคุยโทรศัพท์ ห้ามมีแฟน ซึ่งบุคคลากรที่อยู่ด้วยทำทุกอย่างเลย เวลาเกิดเรื่องมันต้องรับผิดชอบด้วยกันทั้งหมด สาเหตุเพราะรู้เห็นเป็นใจ นั้นเป็นอะไรที่ผมไม่ชอบเลย มันคือการหักหลังโค้ต แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ โค้ตจับไม่ได้ก็ดีไป จับได้ก็โดนทำโทษแถมกับการโดนโค้ดงอนอีก เซ็งสุดอ่ะ แต่นั้นก็ทำให้มุมมองด้านความรักเป็นเรื่องที่ไม่น่าสนใจเพราะมันทำให้เสียความรู้สึกกับหลายคนที่อยู่รอบข้าง
พอเข้ามัธยมปลายทุกอย่างก็เหมือนเดิมไม่ว่าจะเป็นการซ้อม ปัญหาของคนรอบข้าง จะมีที่ดีขึ้นก็คงเรื่องสุขภาพของเขากับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดีขึ้น เริ่มมีสาวมาจีบแต่เขาดันกลับหันไปจีบหนุ่มน้อยน่ารักแทน ในช่วงมอปลายเป็นช่วงที่เขาสนุกทุกเรื่องที่ได้ทำ เรียน กีฬา กิจกรรม และก็ให้ความสำคัญกับมันไปพร้อมๆกันจนจบมัธยมไปได้ด้วยดี
เข้ามหาลัยเขาตัดสินใจที่จะเรียนมหาลัยที่ได้รับทุนเรียน เป็นมหาลัยเอกชนที่หนึ่ง เข้ามาวันแรกก็มีการรับน้องกันอยู่แล้ว ในวันเดียวกันที่มาถึงก็ถูกพามาแนะนำตัวเองกับเพื่อนๆที่มากันก่อนหน้านี้
“อ้าว เงียบกันหน่อยนะ มีเพื่อนใหม่มาพอดี” พิธีกรหนุ่มร่างใหญ่บอกทุกคน
“อ่ะ เราแนะนำตัวให้เพื่อนรู้จักหน่อย” พิธีกรหันมาบอกผม
“ผมชื่อ คิม หรือ กรวิชญ์ .... ครับ มาจากจังหวัด..... ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” แนะนำตัว
หลังจากนั้นพอแนะนำตัวเสร็จก็เป็นเวลาเลิกของพวกเค้าพอดี ทุกคนออกจากหอประชุม เดินออกมาได้ไม่กี่เก้าก็มีมือของใครสักคนมาสะกิด
“นี้ๆ นายอ่ะ เรียนสาขาไอทีรึป่าว” ผู้ชายตัวเล็กผิวสีแทนถาม
คิมก็ตอบกลับไปว่า “ใช่” หลังจากตอบเสร็จ มันก็บอกว่า
“เหรอ เหรอ เราเรียนสาขาเดียวกันนะ เราชื่อ ลูกคุณ นะ” มันบอก แล้วมันก็หันหลังไปโม้กับสาวๆ ว่ามันดูออกว่าผมต้องเรียนสาขาเดียวกันมัน
“นี้มึงดีใจเกินไปไหมเนีย” คิมคิดในใจ
เท่านั้นคิมก็ขอตัวไปหาแม่กับน้าสาวที่รออยู่ที่ห้องรับรอง แล้วก็ไปส่งมาแม่กับน้าสาวที่หน้ามหาลัย คิมแอบน้ำตาลคลอนิดๆ เขากับครอบครัวไม่เคยห่างกันมากขนาดนั้น เขารู้ว่าแม่เป็นห่วงไม่น้อยกับการให้เขามาอยู่คนเดียวในกรุงเทพ แต่เขาโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ก็หันหลังกลับห้องพักชั้นบน
คิมบอกตัวเองพอขึ้นมาที่ห้องพัก นี้แหละ "อิสระภาพของฉัน" เขาเรียนไปได้สักพัก ก็เริ่มผอมกันลงไปเพราะด้วยค่าใช้จ่ายที่บ้านส่งมาให้ไม่พอต่อเดือน เขามีรูทเมทอีก 2 คน คือ
ลูกคุณ คือคนที่มาทักผมตั้งแต่วันแรกแหละครับ เรียนคณะเดียวกับผม ไอ้นี้มัน หน้าตาดี หัวดี เป็นคนที่มีเหตุผล ใจเย็น(ในบางครั้งก็ใจร้อนเกิน)
ต่อมาก็ ตะวัน ไอ้นี้ เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ มีความเป็นผู้นำสูง สุขุมนิ่งลึก ร้ายลึก กล้าคิดกล้าทำ
คิมกับเพื่อนที่เป็นรูมเมทกันก็แยกกันออกไปทำงาน ผมกับไอ้ตะวันตัดสินใจทำร้านสะดวกซื้อ ส่วนลูกคุณทำร้านกาแฟใกล้มหาลัย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น