เป็นเวลา 1 เดือน ที่ไม่มีการส่งของหรือจดหมายใดๆมาอีก ดูเหมือนกลับเป็นปกติ ผมรู้สึกสบายใจขึ้น แต่ก็เป็นที่พ่อแม่ไม่ติดต่อผมเลย แต่ผมก็ไม่ได้อะไรเพราะผมเองก็ไม่ได้ติดต่อพ่อแม่บ่อยอยู่แล้ว ท่านคิดว่าผมงานยุ่ง มีบางที่ผมส่งข้อความหาท่าน
วันนี้ก็ลงไปทำงานอย่างเดิม พอมาถึงหน้าร้านของเจ้านายคนสวยทั้ง 2 ก็เรียกตัวไปหาทันที วินาทีนั้น ผมก็สะดุดกับสิ่งรอบข้างที่เกิดขึ้น อย่างแรกมีคนใส่สูทสีดำเยอะกว่าปกติ ไม่สิต้องเรียกว่าผิดปกติเลยก็ว่าได้ เพราะปกติไม่มีเลยด้วยซ้ำไป ดูจะพยายามไม่ให้สะดุดตาซะเลยเกิน
“หึ คิดว่าฉลาดอยู่ฝ่ายเดียวรึไง”แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรเมื่อเห็นแล้ว ทำเป็นเฉยๆไป เดินไปหาเจ้านายคนสวย ดูจากสีหน้าเจ้านายแล้วรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย
ผมถาม “มีอะไรหรอครับ พี่” ดูอาการจะพูดยากจริงๆด้วย นี้มันอะไรกัน
เจ้านายคนสวยบอก “วันนี้ไม่ต้องทำงาน ให้หยุด” ผมถึงกับงง
“มีอะไรหรอครับ ทำไมถึงหยุดละครับ ก็เมื่อวานพี่...” ผมถามด้วยความสงสัย เพราะการหาคนมาทำงานแทนผมยากอยู่แล้ว แถมช่วงนี้ไม่มีใครแทนได้เลย
เจ้านายสาวรีบบอก “พี่ดูแล้ว เราคงไม่มีกระจิตกระใจทำงานหรอก ถ้าไปฟังสิ่งที่พวกเค้ากำลังจะบอกนะ”
สีหน้าพี่ๆดู ซึมลงไปเลย เจ้านายคนสวยก็พาไปพบบุคคลกลุ่มหนึ่งที่มารอตั้งแต่เช้า ที่รออยู่ในร้านที่ผมทำงานอยู่เกือบทุกวัน ผมมองผ่านกระจกเข้าไปถึงกับตกใจมาก
บุคคลกลุ่มแรกคือ ครอบครัวของผม และอีกกลุ่มบุคคลปริศนา 5 คน ผมเริ่มถามพ่อแม่
“พ่อแม่มาได้ไง” ก็ไม่แปลก ที่ผมจะถาม เพราะผมไม่เคยบอกที่อยู่กับพ่อแม่ พ่อแม่รู้แค่ว่าอยู่แถวใกล้ๆที่เรียนเท่านั้น และเสียงหนึ่งที่มาจากด้านหลังของผมบอกว่า
“พี่เป็นคนพวกท่านมาเอง” ผมหันไปหาต้นเสียงที่พูดขึ้น เค้าคือคนที่แต่งตัวดูเรียบร้อย
ดูมีอำนาจ คนนั้นคือ คุณชายหนึ่งแห่งบ้านกมลฉัทน์
ผมถาม “คุณมีเหตุผลอะไรที่ทำแบบนี้ คุณต้องการอะไรก็บอกฉันสิ พ่อแม่ฉันเกี่ยวอะไรด้วย” น้ำเสียงผมดูโมโหนิดๆ
“เดียวนะ ใจเย็นนะ สี่” คุณชายหนึ่งบอก
ผมตอบ “คุณคือคนที่ส่งของและเขียนจดหมายมาบอก” ผมเริ่มหันไปมองคนทัดไปจากคุณชายหนึ่ง ก็พบกับบุคคลที่ผมเคยค้นหา
ผู้ชายและผู้หญิงที่บอกว่าเป็นพ่อแม่ที่แท้จริงของผม ที่ผมรู้ทันทีที่เห็นก็เพราะหลังจากที่ได้ชื่อกับนามสกุล ผมก็ค้นหาประวัติของทั้งสองคนนี้ เรื่องหาข้อมูลผมถนัดนักเชียว และก็ผู้ชายสองคนที่ยืนข้างๆผู้หญิง ผมก็รู้
ผมบอก “จะไม่มีใครพูดอะไรสักอย่างใช่ไม” ผมหันไปหาพ่อกับแม่ที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่ไหวติ่งอะไร พอหันมาหาอีกฝั่ง ผู้ชายที่นามว่า คุณชายสาม กระซิบกระซาบไม่ได้หยุดตั้งแต่ผมเข้ามานั่ง
ผมบอก “ได้ ถ้ายังไม่มีใครเริ่ม งันขอเริ่มเองเลยแล้วกัน” ผมใช้น้ำเสียงที่เน้นเรียบลงไป เพราะไม่มีใครทำอะไรสักอย่าง บอกกับความอดทนผมต่ำลง
ผมบอก “ไหนบอกเหตุผลที่พวกคุณพากันมานี้ ให้ทราบหน่อยสิครับ” ผมกัดฟันพูดแบบพยายามอดทน
“เราตั้งใจจะมารับลูกกลับบ้านและบอกเหตุผลที่กับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้” ผู้ที่อ้างตัวว่าเป็นพ่อของผมเริ่มพูดขึ้น
ผมตอบ “กลับบ้าน... เหตุผล... ทำไมต้องบอก ในเมื่อมันผ่านไปแล้วคุณก็ควรปล่อยมันไปสิ จะกลับมารับในสิ่งที่คุณไม่อยากได้ตั้งแต่แรกทำไม” บอกด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
“สี่ ตอนนั้นพ่อกับแม่มีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้นเพื่อตัวสี่เอง” คุณชายหนึ่งบอก
ผมเดินเข้าไปใกล้ พวกเค้า โดยเฉพาะผู้ที่เรียกตัวเองว่า พ่อ สายตาเค้าไม่กลัวอะไร ไรความหวังที่อยากได้ผมกลับไปเป็นลูก ผมปราดห่างตา คนข้างๆ เค้า ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งน้ำตาซึมก้มหน้าโดยรับเสียงปลอบใจของลูกชายคนรองที่นั่งย่อตัว ทัดมาคุณชายสามมองผมอย่างตกใจที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผู้เป็นพ่อตน ผมเลื่อนสายตามาตำแหน่งเดิม
ผมบอก “คุณไม่รู้สึกว่ามันช้าไปหน่อยหรอ ที่จะมาพูดเอาตอนนี้” ผมเผชิญหน้า พูดกับผู้เป็นพ่อที่แท้จริงและกำหมัดแน่น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น