PART: ลูกคุณ & ตะวัน
ออดี้สีดำขับมาจอดที่ป้ายอนุญาตให้จอดได้ เสียงประตูรถเปิดขาเรียวยาวของชายหนุ่มนาวว่า ตะวัน ที่ถือมือถือแนบหูอยู่
ตะวันถาม “ไอ้ลูกคุณมึงถึงไหนแล้วเนีย” เอื้อมมือไปปิดประตู ล็อครถของตน
“ก็อยู่ข้างๆ มึง! จะโทรหาพระแสงอะไร” ลูกคุณว่า แล้ววางสายไป
ตะวันหันมาหันมาก็พบ BM สีดำจอดข้างๆ โดยมีไอ้คนที่บอกพระแสงอะไรมันยืนยักคิ้วอย่างกวนๆ
ตะวันพูด “แม้ มึงมาไวเหมือนกันนะ” เดินออกมาพร้อมๆกัน
“ไวสิ กรูเหยียบมาเกือบมิด” ลูกคุณบอกก่อนชี้มือบอกทางเพื่อน
ตะวันถาม “แล้วนี้มึงรู้หรือยังว่าไอ้คิมมันอยู่ห้องไหน”
“รู้แล้ว กรูโทรถามเจ้านายมันแล้ว พวกเค้ายังไม่ได้มาเยื่อมเลยมันมาอยู่ได้ 2 วันเอง ยังอยู่ห้องพักพิเศษ” ลูกคุณบอก
ตะวันบอก “มันนี้แม่งเย็นชาก็ที่ 1 เรื่องใจดำนี่กรูให้โล่เลยวะ”
“อื้ม ตื่นมาเมื่อไรแม่งกรูจะด่าให้ยับเลย” ลูกคุณบอก พูดแล้วก็น่าน้อยใจไอ้เพื่อนคนนี้จริงๆ ก็อย่างที่ไอ้ตะวันบอกเย็นชาก็ที่ 1 เวลามันจะว่าพวกผมละกลัวกันจริงๆ คำด่าที่สุภาพมันนี่นะ เอามีดมาแทงพวกผมยังจะดีซะกว่า โดนที่เจ็บเจียนตายอ่ะครับ น้ำเสียงที่พูดออกมาแช่แข็งได้เลย
พวกเรา 3 คน ติดต่อกันตลอด ถึงผมไม่ว่างไอ้ตะวันก็จะคุยกับมัน แต่ถ้าไอ้ตะวันไม่ว่าง ผมก็คุยกับมัน แล้วนี้เราคุยกันทุกวัน มันไม่เคยบอกเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะด้วยมันขาดการติดต่อไป 2 วัน พวกเราติดต่อมันทุกทางที่คุยกันเป็นประจำ ทักไปกี่อันไม่มีการตอบกลับ โทรหาก็ไม่รับสายจนไอ้
ตะวันเริ่มรู้สึกไม่ดี ช่วงหลังๆมานี้ไอ้ตะวันบอกว่ามันดูซึมลง อ้างตัวว่าต้องส่งต้นฉบับตลอด ผมก็เลยโทรหาเจ้านายมัน พี่ๆก็เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น ยังดีว่าคนที่บ้านมันส่งข่าวบอกความเป็นไปกับอาการของมัน
จากนั้นผมก็บอกไอ้ตะวัน พอรู้เท่านั้นแหละ มันโมโหมาก ไอ้ตะวันมันไม่คิดว่าไอ้คิมจะปิดเรื่องได้มิดขนาดนั้น พวกผม 2 คน เลยรีบเคลียร์งานแล้วมากรุงเทพทันที แล้วก็บึงมาที่โรงพยาบาลก่อนเป็นที่แรก
“เฮ้ยๆ ห้องนี้ นี่ไงชื่อนมัน” ลูกคุณบอก ตะวันพยักหน้ารับ ก่อนเอื้อมมือไปเปิดประตูช้าๆ
พวกผม 2 คน เดินเข้าไปได้ 2 ก้าว เหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเมฆที่ลอยบนท้องฟ้า มองไปที่เตียงไม่พบร่างเพื่อนตัวเองที่ควรจะนอนอยู่ แต่กลับผมผู้ชายที่กำลังยืนรับแสงแดดอ่อนๆ มีสายลมพัดผ่านเล็กน้อย พวกผมเรียก “ไอ้คิม...”
PART: คิม หรือ สี่
ตอนที่คุณหมอกำลังเริ่มผ่าตัด ผมก็คิดในใจ “ทนๆ เอาวะ ไอ้คิม” หลังจากนั้นผมก็หลับไปคงโดนยาสลบ หลังจากนั้นก็มีบางสิ่งบางอย่าง ค่อยๆ เข้ามาในหัวสมอง เหมือนเป็นความทรงจำของใคร...? สักคน ร่างกายเจ็บปวดไปหมดขยับไม่ได้เลย หัวใจเต้นเร็วจนจะออกมาอกข้างซ้าย ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหวสลบไป รู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินการคุยกันของหมอกับผู้เป็นพ่อแท้ๆ บอกเล่าเรื่องราวของดวงตา แต่ผมก็ยังหลับตา เพียงเหมือนคนที่หลับไปแล้วเท่านั้น ไม่นานเมื่อทุกอย่างอยู่ในความเงียบ ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ
ผมพูด “หึ...สงบสักที” แล้วก็ปิดตาลงหลับไปในที่สุด
ตื่นขึ้นมาครั้งก็เช้า รู้สึกตัวตอนพยาบาลมาถอดสายน้ำเกลือออก ตรวจวัดความดัน ชีพจร ต่างๆ ก็ออกไป ผมจึงค่อยลืมตาขึ้นมา ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ก้าวลงจากเตียงไปเปิดม่าน เลื่อนบานกระจกออกเล็กน้อยเพื่อรับลมและแสงแดด สักพักก็ได้ยินเสียงประตู พร้อมการก้าวเข้ามาของผู้เข้ามาใหม่
ผู้เข้ามาใหม่ เรียก “ไอ้คิม....”
PART: ตะวัน & ลูกคุณ
ผม 2 คน เรียกเรียกมัน “ไอ้คิม....” มันค่อยๆ หันมาจนเต็มตัว ผม 2 คน ตกใจมาก คิดในใจ “หล่อวะเพื่อนกรู” แสงแดดที่กระทบกับผิวขาว สายลมที่พัดเบาๆ เส้นผมละแก้ม มีผ้าพันแผลปิดตาไว้ข้างนึง จนมันพูดขึ้นทำลายความเงียบ
คิมพูด “ไม่นึกว่า คุณ 2 คน จะมาเร็วขนาดนี้นะครับ” ยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงที่เย็นจนหนาวเลยที่เดียว
“มึงไม่ต้องสุภาพ ไอ้คิม” ลูกคุณบอก
ตะวันบอก “มึง! เลวมากที่ไม่บอกพวกกรูเลย” พร้อมมือขี้หน้าไอ้คิม
“เออใช่ มึงแม่งไม่รักพวกกรูเลย” ลูกคุณพูด จ้องหน้าไอ้คิม มันหันมายิ้ม แล้วกลับไปที่เตียงตามเดิม พวกผมเลยลากเก้าอี้มานั่งประกบมันเลย เพราะงานนี้มึงต้องเล่ามาอย่างละเอียด
คิม พูด “หึ.. นั่งประกบกรูขนาดนี้เลยหรอ พวกมึง” 2 คน พยักหน้ารับแทน
“กรูแบบละเอียดนะ แต่ก่อนมึงจะเล่ากรูขอพูดอะไรหน่อย” ลูกคุณพูด ไอ้คิมพยักหน้ารับ
“ไอ้เพื่อนเลว ไอ้เพื่อน ช...........” ลูกคุณพูด งานนี้ใส่ไม่ยั้ง คนบนเตียงก็ได้แต่มอง
ตะวันพูด “ไอ้ลูกคุณ คือ....” อื้ม มึงแน่ใจนะว่ามึงพูดกับไอ้คิม นี่มึงด่ามันอยู่เลย งานนี้ยาวอ่ะ เกือบชั่วโมงที่ไอ้ลูกคุณด่าไอ้คิม แล้วไอ้คิมนะหรอ ก็แค่ทำหน้านิ่งๆ มองทางไอ้ลูกคุณ ยังไงพวกผมก็ด่าสู้ไอ้นี้มันไม่ได้อยู่แล้ว พอจบถึงขั้นหอมแดก
คิมพูด “นี้ มึงเป็นผู้ชายจริงหรอวะ กรูนึกว่าผู้หญิง” โดนไป 1 ไอ้ลูกคุณถึงขึ้นชี้หน้าไอ้คิม ประมาณว่า ฝากไว้ก่อนเถอะมึง
“เดียว ไหนเจ้านายมึงบอกว่ามึงอาการหนักมาก แล้วนี้ไม่สักรอย” ลูกคุณพูด จับแขนไอ้คิมขึ้นมาดู ชี้ไปที่แขน
คิมบอก “เพราะนี้ไง” ชี้มาที่ตาข้างซ้ายที่ยังปิดผ้าพันแผลอยุ่
คะวันพูด “มึงอย่ามาตลกไอ้คิม กรูโกรธมึงอยู่นะ” ขึ้นเสียงเข้ม แบบไม่สบอารมย์เพื่อน
คิมบอก “กรูพูดจริง งันฟังที่กรูจะเล่าให้ฟัง ก็คือ...” 2 คน ตั้งใจฟังในสิ่งเพื่อนของตนอธิบายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด
คิมบอก “ที่นี่ เข้าใจภาวะจิตใจกรูรึยังว่ากรูมีเหตุผลพอนะครับ ไอ้คุณเพื่อนทั้งสอง”
คิมบอก “กรูมีเรื่องขอร้องพวกมึง 2 คน ด้วย กรูอยากให้พวกมึงทำตามที่กรูขอ” พวกมันหันมามองกัน ก่อนมองมาที่ผม
คิมบอก “และ เรื่องที่กรูจะบอกต้องห้ามบอกใครเป็นอันขาด มันเป็นความลับของเรา 3 คน รับปาก กรู ไอ้ตะวัน ไอ้ลูกคุณ” พวกมัน 2 คน พยักหน้ารับกัน
คิมบอก “สถานการณ์ต่อจากนี้ค่อนข้างที่จะซับซ้อนมันมีการเปลี่ยนแปลงกันตลอด ทุกอย่างต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าที่กรูจะตั้งรับได้ กรูรู้ว่า กรูอาจจะห่างพวกมึงไปบ้าง แต่กรูก็ไม่ขอร้องให้พวกมึงต้องเชื่อตัวกรูในตอนนี้ แต่การกลับมาในครั้งหน้าทุกอย่างระหว่างเรา 3 คน ยังเหมือนเดิมสำหรับกรูเสมอ พวกมึงคือคนที่กรูไว้ใจที่สุด เรื่องที่กรูจะขอร้อง คือ พวกต้องเรียนรู้ ศิลปะป้องกันตัวทุกอย่างและฟิตร่างกายให้พร้อมกับอนาคตที่กำลังจะมาถึง กรูรักพวกมึง กรูถึงขอร้องให้ทำ เพราะค่าตอบแทนที่กรูจะให้ คือ สิ่งที่พวกมึงตามมานาน กรูรับปากว่าพวกมึงจะรักกรูมากกว่านี้อีก ถ้าพวกมึงเห็นสิ่งที่กรูให้” พูดจบ เสียงประตูก็ค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับผู้เข้ามาใหม่.....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น