“กรุณารอด้านนอกนะค่ะ” พยาบาลคนหนึ่งบอกคุณชายทั้งสามคน ก่อนที่จะเข้าห้องนั้นไป
นานพอสมควรที่คุณหมอจะออกมา “คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ” เมื่อคุณหมอบอกแบบนั้นทุกคนก็โล่งใจ
“ไอ้สอง ฉันมีเรื่องจะบอกแกว่ะ”
“มีอะไร ไอ้หมอ”
“คือ คนไข้ค่อนข้างช้ำในมาก ทำให้เราต้องตัดเนื้อตรงหน้าอกออกและบริเวณท้องออกไปบ้างส่วน แกจะเอายังไง”
เมื่อได้ยินดังนั้นคุณชายสองก็หันไปหาพี่ชาย “พี่หนึ่งเอาไงครับ”
“เอาแบบนี้ได้ไมหมอ บาดแผลตรงไหนที่มันมีปัญหาก็เอาออกได้เลย แค่ให้เหลืออวัยวะให้ครบ 32 ก็พอ ขอวิธีการเย็บแผลที่ดีที่สุดนะ” ทุกตกใจกับการตัดสินใจของพี่คนโตเป็นอย่างมาก
“พี่หนึ่ง แบบนั้นน้องสี่จะไม่โกรธหรอ” คุณชายสามถามด้วยความเป็นห่วงน้อง
“น้องสี่ ด้วยนิสัยถ้ามีแผลเป็นน้อยยิ่งดี” คุณชายหนึ่งตอบ
ใช่แล้ว เค้าค่อนข้างที่จะรู้ว่าน้องไม่ค่อยชอบที่จะมีแผลเป็นมากที่สุด สี่จะเป็นคนเนียบเรื่องผิวมากเป็นพิเศษ เค้าจะดูแลดีมาก แม้แต่กับบรรดาเพื่อนของเค้าด้วยเหมือนกัน
ในเวลาผ่านไปได้สักพัก พ่อแม่และครอบครัวของเพื่อนพ่อก็มาถึง “หนึ่ง น้องเป็นยังไงบ้างลูก” แม่ถาม
“ปลอดภัยแล้วครับ เพื่อนของสองกำลังช่วยอย่างเต็มทีครับ แม่” เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนก็โล่งใจ
“พี่หนึ่ง เดียวผมจะไปดูเรื่องห้องกับค่าใช่จ่ายก่อน” คุณชายสองพูดเสร็จก็รีบเดินไป
“พี่สองรอผมด้วย พี่หนึ่งดูแลคุณลุงคุณป้านะ เดียวผมไปซื้อน้ำมาให้”
“อื้ม รีบไปรีบมานะ”
“ผมว่านั่งรอด้านนี้ดีกว่าครับ” ระหว่างที่นั่งรอกัน เลขาของคนเก่งของทั้งสาม ก็มาพร้อมหน้ากันด้วยความเป็นห่วงเจ้านายยิ่งนัก
“เป็นยังไงบ้าง ครับคุณหนึ่ง” เลขาหนุ่มถามเจ้านายหนุ่มผู้เป็นที่รัก
ยิ่งเห็นหน้าของเค้าก็รู้สึกไม่ดีแล้ว เพราะที่ผ่านมาคุณหนึ่งกังวลเรื่องของคุณสี่มาโดยตลอด คุณหนึ่งรักน้องคนนี้มาก เค้าใช้นอกเวลางานที่บริษัทตามหาคุณสี่ทุกๆอย่างที่เค้าทำได้ พอคุณสองโทรหาบอกเจ้าสอง ก็คิดถึงเค้ามาก ไม่รู้จะปลอบเค้ายังไงหรือให้กำลังใจแบบไหนที่เค้าจะรู้สึกดีได้
“อ้าวสามคนนั้นมาแล้วหรอ” คุณชายสามพูดขณะเดินกลับมาจากไปซื้อน้ำให้กับทุกคน
“ให้ผมช่วยครับ คุณสาม” เลขาคุณชายสามนั้นช่วยบริการน้ำให้กับเจ้านายและแขกที่มา
“ถึงแล้วหรอ” คุณชายสองถามเลขาตัวเอง
“ครับ ให้ผมช่วยอะไรรึป่าวครับ” เลขาคุณชายสอง ตอบเจ้านายและถามถึงความช่วยเหลือ
ผ่านไป ประมาณ 5 ชั่วโมง คุณหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน และก็รถเข็นคนไข้ออกมาร่างของน้องชายคนที่สี่ออกมา บุรุษพยาบาลเข็นรถไปห้องที่ได้มีการติดต่อของคุณชายสอง ทั้งพ่อๆแม่ๆ ตามบุรุษพยาบาลนั้นไป
คุณชายสองหันมาถามเพื่อนที่เป็นหมอว่า “ไอ้หมอ เมื่อไร สี่ จะฟื้นว่ะ”
“ฉันต้องดูอาการอีก 2 – 3 วันว่ะ เพราะอาการแย่อยู่เหมือนกัน เรื่องอาการทางร่างกายฉันว่าไม่น่าห่วงหรอกว่ะไอ้สอง แต่ที่น่าห่วงก็คือ อาการทางจิตใจของเจ้าตัวดูแย่กว่าร่างกาย” คุณหมอตอบเพื่อน
หมอพูดจบทั้ง 7 คน หันไปมอง คนไข้ที่พึ่งเข็นไปพักที่ห้องพิเศษ
เค้าทั้ง 3 พี่น้อง รู้ดีน้องสี่ยังไม่สามารถที่จะยอมรับได้ว่าเป็นความจริงได้ และนั้นหมายถึงด้วยว่าถ้าเค้าปฏิเสธการรักษาใดๆ ก็ยากที่จะหายไวได้
“พี่หนึ่งไปกันเถอะ ไปดูเพื่อมีอะไรที่ขาดเราจะได้ออกไปซื้อมา” คุณชายสองพูด เสร็จทั้ง 6 คนก็เดินไปที่ห้องพิเศษนั้น
“เดียวยังไง ก็นอนค้างที่บ้านฉันก่อนแล้วกันนะ อยู่สัก 2 – 3 วัน ดูอาการเจ้าสี่ว่าจะเป็นยังไง” ผู้เป็นพ่อแท้ๆ พูด
“อื้ม เอาแบบนั้นก็ได้ ฉันก็เป็นห่วงมากอยู่เหมือนกัน” พ่อคิมบอกผู้เป็นภรรยาอันเป็นที่รัก
“แม่โทรไปบอกที่บ้านว่าเราจะอยู่ที่นี้ก่อน เดียวกลับแล้วจะโทรไปบอก”
“คุณพ่อครับ คืนนี้เดียวพวกเฝ้ากันเองก็ได้ครับ”
“ฉันว่าพวกแก กลับไปพักที่บ้านเถอะ ยังไง เจ้าสี่ก็ยังอยู่ในห้องปลอดเชื้อ ก็มีหมอดูแลตลอดเวลา”
คุณชายสามพูดขึ้นทันทีได้ยิน “จะดีหรอครับ คุณพ่อ ผมกลัวน้องเสียใจ แค่นี้น้องก็แย่อยู่แล้วครับ”
“ไม่หรอก คุณหมอคงให้ยาสลบ เพื่อไม่ให้เจ้าสี่มันทรมาน คงหลับไปนานแหละ” เมื่อผู้เป็นพ่อพูดแบบนั้น มันก็จริง เพราะให้ยาสลบจะทำให้คนไข้ไม่ทรมานกับผิดบาดแผล แต่มันจะดีจริงหรอ...?
ทั้ง 3 พี่น้องยังยืนมองน้องชายของตนเองที่นอนนิ่งผ่านทางกระจก ร่างกายที่มีแผลเต็มตัว หายใจแผ่วเบา และสังเกตน้ำตาก็ไหลลงมาเรื่อยๆ ทั้ง 3 คนพูดพร้อมกัน “อดทนนะ รอการกลับมานะ” ทั้ง 6 คนก็เดินกลับออกมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น