PART ตะวัน
ตอนเห็นแค่รูปผมยังหลงเลย แล้วนี้ต้องมาเจอตัวเป็นๆ ผมก็แทบจะนับวันรอเลย ยิ่งไอ้คุณสี่โทรมาบอกให้รีบมาได้แล้วของขวัญมารออยู่แล้ว เหยียบมาเกือบมิด มาถึงงานก็รีบไปเดินประกบมันทันที มาถึงคุณนายเมฆาแนะนำคู่หมั้นสี่ให้รู้จัก แต่สายตาผมอยู่กับอีกคน เป้าหมายผมอยู่ตรงหน้านี้แล้ว
“ส่วนนี้ คิเคียว และ ทาเคชิ ผู้ติดตามยูริ” สี่พูด แนะนำและชี้ไปทางคิเคียวกับทาเคชิ
ผมพูด “ยินดีที่รู้จักครับ คุณว่าที่ภรรยาผมในอนาคต ผมชื่อ ตะวัน ครับ” จับมือกับคิเคียวอยู่ นิ่งมากเลย เริ่มจะเข้าใจในแผนการของสี่ หรือ วิธีการแกะของขวัญในคำพูดของสี่
“ยินดีที่รู้จักครับ คุณว่าที่ศรีภรรยา ผมชื่อ ลูกคุณ ครับ” ลูกคุณพูด จับมือกับทาเคชิอยู่ แม่กับพ่อของสี่ถึงกับขำออกมา เจอการแนะนำตัวของผมสองคนนี้ไป
“เอาแหวนเลยไม จะได้หมั้นไว้ก่อน งานนี้คนเยอะอาจถูกแย่งไปได้” สี่พูด สี่จับมือยูริให้มายืนข้างๆ ตัวเอง
“เดียวจะพายูริไปแนะนำตัว พวกนายสองคนช่วยดูแลผู้ติดตามให้ที” สี่พูด ก็จูงมือยูริเดินออกไป แน่นอนมันอยู่ในแผนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แค่เป็นการแสดงที่ธรรมชาติมาก
เห็นบริกรมาเสริฟเครื่องดื่มจึงยกแก้วไวส์ให้คิเคียวและตัวเอง ก็รับแต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ยูริคู่หมั้นของสี่ ผมจิบไปก็ยิ้มที่มุมปาก รสไวส์อ่อนกว่าเคยกิน ผมจึงวางไว้เลย แต่อีกคนยกหมดแก้ว เมื่อเจอสี่โอบเอวยูริ กระซิบหัวเราะกันใหญ่ สักแปปยูริก็เดินมาคุยกับคิเคียว กับ ทาเคชิ
ก็แค่ยูริจะไปนอนบ้านสี่ แล้วให้คิเคียวมาเที่ยวกับผม ผมก็รับปากดิบดีครับ จะดูแลเป็นอย่างดี และคิเคียวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร งานเลิกก็ยอมขึ้นรถมาโดยดี ขึ้นมาก็ไม่พูดอะไร ผมก็แค่เปิดเพลงฟังไปเรื่อย จนอีกฝ่ายหายใจสม่ำเสมอกันจึงรู้ว่าหลับไปแล้ว ผมจึงเปลี่ยนทิศทางการขับรถออกนอกเมืองตรงไปยังไร่ตัวเอง มีเวลาไม่มากยาเริ่มออกฤทธิ์ไปแล้ว
สงสัยหรอครับผมว่าผมใส่ยาไปตอนไหน มันมากับแก้วไวส์อยู่แล้วครับ เพราะบริกรที่มาเสริฟเป็นคนของสี่เอง มันเป็นแผนที่กำหนดไว้ตั้งแต่สี่มาถึงเมืองไทย มีแค่ผมกับลูกคุณที่รู้ ผมรู้ว่าวิธีนี้ไม่ดีแต่เมื่อผมหลงรักไปแล้ว ผมก็ไม่มีวันยอมปล่อยไปหรอก ต่อให้ต้องสู้กันสักตั้ง
ระยะกรุงเทพถึงไร่ปกติขับแบบสบายๆ ก็ 8 ชั่วโมง ไอ้ตะวันจัดไป 4 ชั่วโมงครับ ขับตอนกลางคืนไม่มีรถเยอะจริงสบายมากกับการเป็นตีนผี พอถึงจึงอุ้มร่างบางที่นอนหลับตั้งแต่มายังไม่ตื่น อุ้มตรงไปที่ห้องตัวเองจัดการทุกอย่างไว้พร้อม สั่งลูกน้องคนสนิทห้ามบอกใครว่าผมกลับมาแล้ว วางร่างบางกับเตียงจัดท่าทางให้ดูสบายๆ ส่วนตัวเองก็ไปอาบน้ำ ออกมาก็โทรหาเพื่อนอีกคน
ผมพูด “เห้ย...ถึงไหนแล้ว จะถึงรึยัง ยาอีกตัวใกล้ออกฤทธิ์แล้วนะ” โทรถามลูกคุณ
“ใกล้แล้ว นี้ก็เหยียบเกือบมิดแล้ว เหลือเวลาเท่าไรวะ” ลูกคุณพูด
ผมพูด “อีก 1 ชั่วโมง รีบเข้าละ กลางทางจะลำบาก ฮ่าๆ” ตัดสายวางทันที เพราะทางผมเริ่มขยับตัวแล้วก่อนมาคิเคียวจัดไปหลายแก้วอยู่ ผมจึงลงนั่งข้างเตียง เหมือนคิเคียวต้องการอะไรสักอย่าง
“น้ำ น้ำ” คิดเคียวพูด เสียงพร่าๆ เฮ้ย...ใจเย็นไว้ตะวันค่อยๆ เป็นไปนะ
ผมจิบน้ำแล้วส่งน้ำด้วยปากของตัวเอง จากการส่งน้ำมาก็ปรับมาเป็นจูบเม้นเบาๆ ล่างบน ล่วงลึกลงไปข้างในโพรงปาก ไวส์ที่ว่าหวานยังไม่หวานเท่ากับร่างบางที่นอนใต้ร่างผมเลย ปฏิกิริยาที่เคลิมไปกับผมทำให้ผมเริ่มจะทนต่อไปไม่ไหว มือที่ซุกซนเริ่มวาดไปทั่วร่างบางที่สู้กับมือผมซะเหลือเกิน ก้มลงมาไซร้ซอกคอขาว สองมือค่อยๆแกะกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดจนหมด ริมฝีปากที่เม้มอยู่ที่ติ่งหูก็เลื่อนๆลงมาที่ไหปลาหล้าขาว ไล่มาที่ยอดอกขาวลิ้นค่อยไล่วนไปมา ขบเม้นเล่น ร่างบางสะดุ้งแอนร่างกายรับแรงกระตุ้นจากผม มือจึงไปจัดการกางเกงที่กำลังจะขวางทางสายตา ค่อยๆเลื่อนลงจนเริ่มเห็นน่องขาวเนียน ผมก็จูบซับไปเลื่อยจนถึงปลายเท้า หันมาจัดการเสื้อตัวเอง โดยที่สายตาร่างบางที่นอนหอบ หน้าแดง ตั้งเริ่มจะแดง มองมาที่ผมเช่นกัน
“คุณกำลังจะทำอะไร ทำแบบนี้คิดดีแล้วหรอ” คิเคียวพูด ด้วยเสียงพร่า ผมเอามือวางลงคร่อมระหว่างหัวของคิเคียว จ้องในตาที่เหมือนจะโกรธอยู่ไม่น้อย
ผมพูด “อย่าโกรธกันเลยนะ คิเคียว เพราะรักก็ถึงต้องเหนี่ยวรั้งด้วยวิธีสิ้นคิด โปรดจำทุกสัมผัสที่เกิดขึ้น ผมจะถนุถนอมคุณดังเมฆที่รองรับตะวันยามเช้า” มือผมจับใบหน้าที่เริ่มจะหนี
จูบริมฝีปากที่พยายามปิดสนิท ขบเม้นเล่นเบาๆบนล่าง มือเคร้าคลึงอยู่ที่ยอดอกแรงบิดเร่า ปากค่อยๆเปิดสอดลิ้นร้อนเข้าไปข้างในเกี่ยวตะวัดรัดลิ้นอีกฝ่ายที่พยายามสู้ ยิ่งสู้ความหวานก็ยิ่งทำให้ลึกซึ้งมากขึ้น เสียงที่กลั้นไว้ ก็เริ่มมากระทบจนมือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข ลูบขาเนียน เคร้าคลึงสะโพกเนียน ใช้จมูกโด่งไล้ลงต้นคอขาวเนียนมาหน้าท้องเรียบแบนแวะแตะด้วยลิ้น ร่างบางถึงกับแอนรับความเสียวซ่าน
“อะ อือ” เสียงของคิเคียวที่เริ่มจะทนการเร้าโลมไม่ไหว ผมก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน เซ็กซี่จนเกินห้ามใจแล้ว แยกขาเรียวออกเพื่อให้ตัวเองอยู่ระหว่างตรงกลาง กลับมาจูบอีกครั้ง ครั้งนี้ร่างบางตอบรับได้ดี มือนึงเล่นอยู่ที่ยอดอก มือนึงลูบไล้จุดอ่อนไหว
“ยะ อย่า จับ ตะ ตรง นั้น อะ อือ” เสียงคิเคียวร้องห้าม ริมฝีปากรีบปิดเสียงการห้ามปราม มือที่ลูบไล้จุดอ่อนไว้ ลูบให้เป็นจังหวะจนร่างบางทนไม่ไหวบิดเร่าไปมา เชิดหน้าเมื่อถึงปลายทาง นอนหอบหน้าแดง ไม่มีเรี่ยวแรงจะสู้มือกับผม นอนมองหน้าผมนิ่ง
ผมพูด “มองกันแบบนี้จะฆ่ากันให้ตายเลยหรอครับ คิเคียว” สายตาที่ดูเย้ายวนชวนให้หลง ถ้าเป็นเวลาปกติสายตานี้จะดุดัน
ผมจับแขนอีกฝ่ายโอบคอผมไว้ ก้มลงมาจูบ มือลูบเล่นที่ยอดอกจนอีกฝ่ายกอดคอผมแน่น ลิ้นร้อนลากลงมาที่คอ แวะเล่นดูดดึงเรียกเสียงคางอีกฝ่าย ลากลิ้นร้อนลงมาที่หน้าท้อง ร่างบางจึงแอนหน้าท้องเนียนสู้ปลายลิ้นร้อน จูบซับสะโพกเนียนขาวมาถึงการครอบครองจุดอ่อนไหวของร่างบาง
“อะ อย่า มะ มัน” เสียงของคิเคียว ที่พูดไม่เป็นคำ ปากกับลิ้นของทำงานร่วมกันได้ดี ร่างบางแอ่นสะโพกรับด้วยความเสียวซ่านมือจึงจิกผ้าปูที่นอนระบายความเสียวที่ถูกผมเร้าโลมทั้งยอดอกและจุดอ่อนไหว นิ้วมือเรียวไปทางประตูสีเข้มด้านหลังค่อยใช้นิ้วมือค่อยๆใส่เข้าไป ขยับช้าๆ
“มะ ไม่ เอา จะ เจ็บ” คิเคียวพูด มือ ปาก ปฏิบัติอย่างเชื่องช้า นุ่มนวลเท่าที่ผมเคยทำมาเลย ค่อยๆเพิ่มจำนวนนิ้ว ขยับเร่งจังหวะช้าเร็วเพิ่มอัตราความเสียว เสียงร้องดังไปทั่วห้อง ช่วงสุดท้ายความอดทนของผมก็หมดลง เร่งจังหวะปากกับมือ
“มะ ไม่ วะ ไหว อะ อ่า อา” เสียงของคิเคียว ไม่นานร่างบางก็ถึงปลายทางสองรอบแล้ว
ผมนั่งอยู่ระหว่างขาเรียวของร่างบาง ปลายลิ้นเลียน้ำรักสีขาวของคนที่นอนหอบเหนื่อย เหงื่อท่วมไปทั้งตัว ผมถอดกาเกงตัวเองออก โน้มตัวไปจูบร่างบางเป็นการจูบที่ดูดดื่มสลับความดุดัน ถอนจูบช้าๆ มองสายตาคู่งามที่มีน้ำตาคลอ
ผมพูด “ผมขอเข้าไปอยู่ในตัวคุณนะ อย่าเกรงนะ หายใจเข้าลึกๆ” ผมค่อยๆเชื่อมจุดสำคัญทางประตูด้านหลังขยับเข้าไปช้าๆ เร้าโลมทั้งจูบ ขบเม้นที่ยอดอก ค่อยกระซิบบอกร่างบางไม่ให้รัดผมมากไปกว่านี้ ผมกลัวทำรุนแรงไป ผมอยากถนอมทั้งใจและร่างกายนี้ ที่ไม่เคยคิดจะทำกับใครมาก่อน
“อ่า มะ ไม่ อะ เอา มะ มัน เจ็บ” คิเคียวพูด มือจับที่แขนผมแน่น ผมใส่เข้าไปจนมิด ร่างบางดูสั่นมาก ผมจึงโน้มลงไปจูบเม้นริมฝีปากเบาๆ หอมแก้มแดงระเรื่อ กระซิบบอก
ผมพูด “อย่ากลัวนะ ผมบอกแล้ว ว่า ผมจะถนุถนอมคุณ” ขบเม้นติ่งหูเบา ส่วนมือก็ช่วยขยับจุนอ่อนไหวของร่างบางขึ้นลงตามจังหวะการขยับตัวของผมไปด้วย ช้าๆ เพื่อให้ร่างบางชิน
ไม่นานนักจังหวะที่ช้า ก็เริ่มเพิ่มจำนวนการขยับสะโพกมากยิ่งขึ้น จนได้ยินเสียงของเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้องพร้อมเสียงคางอันอืออึงไม่เป็นภาษาของทั้งสองฝ่าย จังหวะที่เร่งเร้าบาง ช้าลงไปบางยิ่งจะเรียกเสียงคางกับแรงบีบรัดช่องทางด้านล่างได้ดี
“มะ มาก กว่า นะ นี้” เสียงของคิเคียวพูดออกมาแบบนี้ไม่ดีเลยนะที่รัก
ผมพูด “จำคำพูดคุณให้ดีนะ โทษผมทีหลังไม่ได้” งานนี้ผมก็เร่งจังหวะแบบไม่หายใจหายคอกันเลยที่เดียว สำรวจทำอย่างบนผิวเรียบเนียน ทิ้งรองรอยของการเป็นเจ้าของร่างกายนี้
“คะ คุณ ไม่ วะ ไหว แล้ว” ทั้งผมและร่างบางพูดมาพร้อมๆกัน ผมเร่งจังหวะกระแทกไม่นานน้ำรักสีขาวของร่างบางก็ออกมาเต็มหน้าท้องเนียน ผมขยับอีกสองสามทีก็ปล่อยน้ำรักทางช่องทางด้านหลังของร่างบาง ผมกอดร่างบางนอนหอบด้วยกันทั้งคู่ ร่างบางเหมือนพยายามขยับออกแต่รู้ไมว่าการกระทำแบบนี้ทำให้น้องชายผมตื่น เฮ้ย...ต้องออกแรงอีกสักหน่อย
ผมพูด “คุณ....นี้คุณยังไม่หมดฤทธิ์อีกหรอ ต้องรับผิดชอบที่ทำน้องชายผมตื่น” ยังไม่ทำที่คิเคียวจะตอบตกลงอะไรผมก็จูบแล้วเริ่มบทรักอันเร้าร้อนที่ร่างบางสุดเซ็กซี่จัดมาให้บางสลับกันบางกว่าจะจบลงก็เกือบเที่ยงเข้าไป ยิ่งกว่าฟ้งเหลืองอีก เล่นเอาคิเคียวหมดแรงแล้วหลับไปเลย ผมยังพอมี
แรงเหลือบางก็จัดการเช็ดตัวร่างบางที่หลับไม่รู้เรื่อง เมื่อจัดการร่างบางเสร็จก็ไปอาบน้ำแล้วกลับมานอนกอดร่างบาง
ผมพูด “กว่าจะหมดฤทธิ์ เล่นเอาถึงเที่ยงเลย” นิ้วเรียวลูบแก้มเนียนสีชมพู ตาหลับเพลิม
ผมพูด “ตื่นมาคุณจะหนีจากผมไม คิเคียว” แขนแกร่งกระชับกอด
ผมรู้สึกรักเค้ามากเลย เหมือนเป็นรักแรกผมเลยก็ว่าได้ ผมก็เป็นผู้ชายปกตินะ แต่พอเห็นคิเคียว ผมอยากเป็นเจ้าของเค้าทุกอย่างจริงๆ กลัวว่าเค้าตื่นมาจะเกลียดผม จะหนีจากผม อย่าเป็นแบบนั้นเลยนะคนดี
ผมพูด “วินาทีต่อจากนี้ผมโปรดมาเป็นที่รักของผมนะ คิเคียว ฝันหวาน” จูบหน้าผากเนียน กระชับอ้อมกอด หลับตาลงช้าๆ จนเข้าสู่นิทราไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น