ผมเดินเรื่อยไปจนไปถึงถนนใหญ่ ผมไม่ได้ระวังเลยว่าถนนนั้นยังมีรถวิ่งอยู่ คุณชายทั้งสามที่เห็นรถที่ขับมาเร็วมากกำลังตรงมาที่น้องชายตัวเอง และตะโกนบอกเพื่อให้น้องชายรู้ตัว แต่ตอนนั้นผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย นอกจากเสียงที่ได้ยินในหัวตอนนี้ คือ
“เราตั้งใจจะมารับลูกกลับบ้านและบอกเหตุผลที่ทำแบบนี้กับลูก” เสียงของผู้เป็นพ่อแท้ๆ ของผม ดังอยู่ในหัว
ทุกอย่างก็สายเกินไป เหล่าคุณชายที่วิ่งมาห้าม แต่ก็ไม่ทันการ รถคันดังกล่าวได้ชนสี่ไปแล้ว สี่นอนแน่นิ่งอยู่ใกล้ๆ กับรถที่ชนเค้า สภาพร่างการที่ไม่สามารถขยับได้ ร่างการที่ชาไปทั้งตัว
ตอนนั้นผมได้แต่คิดว่า “อื้ม มันคงจบแล้วสินะ ไม่ต้องทรมานอีกแล้วใช่ไม” น้ำตาก็คอยไหลลงมาอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มของเค้า
คุณชายทั้งสามก็วิ่งมาหาน้องชาย ทั้งสามตกใจมาก เมื่อเห็นสภาพของน้องชายตนเอง คุณชายหนึ่งรีบใช้แขนประครองศรีษะของน้องชายเอาไว้
“อดทนไว้นะสี่ สี่ต้องไม่เป็นอะไร” คุณชายหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นๆมากเมื่อยิ่งให้เห็นใบหน้าน้องชายของตนแล้วดูก็รู้ว่าสี่ตัดใจแล้ว เค้าจะไม่มีวันยอมให้มันเป็นแบบนั้นเด็ดขาด เค้าพยายามมาหลายปีเพื่อตามหาน้องชายของเค้า
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกใจ คนที่นอนแน่นิ่งในอ้อมแขนของพี่ชาย กำลังหลับตาลงพร้อมน้ำตาที่ปิดเป็นเหมือนม่านอีกครั้ง
“นี้เราจากไปแล้วใช่รึป่าว นึกว่าจะทรมานมากกว่านี้ซะอีก” ผมคิด สติผมยังไม่หลุด
ผมคิด “ทำบุญมาน้อยจริงๆ มาไกลที่สุดก็แค่นี้เอง รอวันที่พวกเค้ามาทำร้าย หึ เจ็บ” ระหว่างที่คิดไปนั้น น้ำตาลก็ไหลไปเรื่อยๆ พร้อมกับเลือดที่ไหลลงพื้นเช่นกัน
เจ็บที่ว่าไม่ใช่เจ็บปวดทางร่างกาย แต่ความเจ็บนี้มาจากใจผมเอง เจ็บจนไม่รู้จะทำยังไงดีจนพูดออกมาเบาๆ
“เจ็บเหลือเกิน เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็....บ” พูดไป น้ำตาลก็ไหล พร้อมๆ ไปกลับสติที่กำลังหลุดหายไปกับความมืดมิดของดวงตา
คุณชายหนึ่งพูด “แย่แล้ว สี่ สลบไปแล้ว” พร้อมก้มลงมาฟังเสียงหัวใจกับจับข้อมือน้อง
คุณชายหนึ่งพูดอีกครั้ง “สอง เสียงหัวใจเบามาก ชีพจรก็ช้าลงด้วย แบบนี้ไม่ดีแน่”
คุณชายสองหันไปรับคำพี่ชาย แต่มือก็ยังถือโทรศัพท์โทรเรียกรถโรงพยาบาลอยู่ ส่วนคุณชายหนึ่งพยายามเรียกสติน้องชาย เรียกเท่าไรคนที่นอนก็ไม่มีปฎิกิริยาตอบรับเลย
“ครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้า...ซอย... ครับ รีบมาด่วนเลยนะครับ คนไข้มี......” คุณชายสองบอกสถานที่จะมารับคนบาดเจ็บ และอาการเบื้องต้นที่เห็นให้หมอพิเศษฟัง เมื่อพูดจบก็ย่อตัวลงมาที่น้องชาย
“น้องสี่ อดทนไว้นะ เดียวรถโรงพยาบาลจะมาแล้ว” คุณสองพูดกับน้องชายที่สลบอยู่ในของพี่ชายเค้า
“น้องสี่ ไม่เป็นไร อดทนนะ” คุณสามเห็นดังนั้นจึงโทรบอกพ่อแม่ให้ทราบถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ในเวลาไม่นานผมถูกพาขึ้นรถโรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่คุณชายสองโทรไปทันที
คุณชายสอง พูด “พี่หนึ่ง ผมให้ไอ้หมอทำเครสนี้นะครับ เราจะได้คุยเรื่องการรักษาตัวสี่ง่ายขึ้น”
“ผมว่าไปถึงโรงพยาบาลเราแบ่งกันหน้าที่กันเลยดีกว่าครับ เราจะได้รองรับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น” คุณชายสาม บอก พี่ชายทั้งสองพยักหน้าเห็นด้วย
คุณชายหนึ่ง บอก “เอาแบบนี้ พอไปถึง”
“สอง นายไปติดต่อเรื่องห้องพิเศษกับการรักษา อ่อ เรื่องค่าใช่จ่ายด้วยนะ” คุณชายสองพยักหน้ารับคำพี่ชาย
“ส่วนสาม ค่อยรับหน้าพ่อแม่ คุณลุงคุณป้า หรือไม่ก็หาห้องรับรองไว้” คุณชายสามพยักหน้ารับคำพี่ชายตน
ทั้งสามคนหันหน้ามามองคนที่นอนนึ่งที่มีหน้ากากช่วยหายใจอยู่ แม้กระทั้งตอนนี้น้ำตาลก็ยังไหลอยู่เลย ทั้งสามเอื้อมมือมากุมไว้ที่มือของคุณชายสี่ที่ประสานกันของพี่น้อง
โดยที่มีคุณชายทั้งสามคนนั่งไปด้วย เมื่อถึงโรงพยาบาลผมถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น