Part: หมอ
เมื่อเช้าท่านประธานแห่งบ้านเมฆา โทรหาผมแต่เช้า ท่านบอกให้ผมเตรียมห้องผ่าตัดไว้ โดยให้ผมเป็นคนผ่าตัดผู้ชายร่างขาวที่นอนนิ่งให้ห้องพิเศษที่มีสายยางเต็มตัวไปหมด ตามเนื้อตัวก็มีแต่บาดแผลสาหัสทั้งนั่น แล้ววันนี้ต้องผ่านมีดอีก ร่างกายนี้จะรับไหวไม
คุณหมอ คิดในใจ “เฮ้ย...นี่ นายยังไม่เลิกร้องไห้อีกหรอ” เอื้อมมือไปซับน้ำตาให้เบาๆ
คุณหมอ พูด “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพ่อของนายจะรักษานายด้วยวิธีไหน แต่ทุกอย่างก็เพื่อนาย”
ถ้าฟังจากเสียง เมื่อเช้าผมก็รู้ว่าท่านประธานที่ดูน่าเกรงขาม เป็นห่วงลูกชายตนเองเป็นอย่างมาก ถึงขั้นเอยปากขอร้อง
“หมอ ช่วยผ่าตัดตาให้เจ้าสี่ได้ไม ถือว่าเรื่องนี้ผมขอร้อง” ท่านประธานเอย
ผมถาม “วิธีนี้จะช่วยให้สี่ไม่แย่ไปกว่านี้หรอครับ ท่าน” ด้วยอาการตอนนี้ก็ขยับตัวไม่ได้ แล้วนี้ต้องปิดตาอีก
“ผมมีดวงตาสำหรับเปลี่ยนแล้ว ช่วยผมสักครั้งได้ไม” ท่านประธานเอย
ผมถาม “ท่านมั่นใจ...? การเปลี่ยนจะทำให้เค้าเป็นลูกชายอย่างสมบูรณ์...?” ถามด้วยความแปลกใจ
“แน่นอน เค้าจะคุณชายสี่แห่งเมฆาที่สมบูรณ์แบบทุกประการ” ท่านประธายเอยด้วยเสียงที่หนักแน่น
ผมบอก “ครับท่าน ผมจะช่วยท่านอย่างเต็มที จะเริ่มเมื่อไรครับ”
“วันนี้! ตอนเที่ยงตรง ช่วยเตรียมห้อง กับ คนที่ไว้ใจได้ในการช่วยหมอผ่าตัด ผมต้องการเก็บเป็นความลับ” ท่านประธานเอย
ผมรับปาก ท่านตัดสายไป ต่อจากนั้นก็โทรบอกไอ้สองถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วรีบมาที่นี้ทันที ผมกระซิบบอกร่างที่นอนน้ำตาซึม
“นายต้องอดทนไว้นะ” มือลูบหัวอย่างเอ็นดู เดินออกจากห้องไปสั่งงาน เพื่อเตรียมพร้อมทุกอย่าง
เวลาเที่ยงตรง ทุกคนพร้อมน่า ทุกอย่างดำเนินไปตามคำขอร้องของประธานเมฆา บุรุษพยาบาลเข็นร่างชายหนุ่มที่นอนนิ่งเข้าสู่ห้องผ่าตัด พร้อมกับชายใส่สูทยื่นกล่องปริศนาให้กับพยาบาล ก่อนลงมือผ่าตัด
ผมกระซิบบอก “ผมจะเริ่มแล้วนะครับ” เข็มยาสลบถูกฉีดเข้าร่างกายอย่างช้าๆ
ผมถาม พยาบาล “หัวใจ ชีพจร ความดันร่างกาย เท่าไร” หันไปรับอุปกรณ์จากผู้ช่วย
“ปกติค่ะ คุณหมอ” พยาบาลบอก
คุณหมอเปิดกล่องปริศนาออก ดวงตาในตาสีแดงเหมือนเลือดที่หล่อเลี้ยงอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั้งตอนนี้ดวงตานั้นยังดูซึมเลือดที่หล่อเลี้ยง คุณหมอลงมือผ่าดวงตาข้างซ้ายออก พยาบาลผู้ช่วยค่อยซับเลือดที่ไหลลงมา คุณหมอค่อยประครองดวงตาใหม่ออกจากล่องหล่อเลี้ยงลงมาใส่ที่ข้างซ้ายแทนอันเก่า
เพียงแค่ใส่ลงไป ดวงตานั้นค่อยๆเชื่อม ดูดซับเลือดเนื้อให้เป็นเนื้อเดียวกัน เหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น คุณหมอถึงกับตาค้าง
คุณหมอเผลอพูดออกมา “นี้มันอะไรกัน” ตาที่กว้างกำลังมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
“คุณหมอคะ...ค่ะ ดะ...ดูนี้สิค่ะ” พยาบาลชี้รอยแผลตามตัวของคนไข้ค่อยๆ จางหายไปเหลือไว้เพียงผิวขาวเท่านั้น ขณะนั้นเครื่องต่างๆ ในห้อง ร้องออกมาแข่งกันไม่ได้หยุด ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นยังอยู่ในสายตาของชุดผ่าตัดพิเศษนี้
สักครู่ เสียงของเครื่องต่างๆ กับมาทำงานปกติ เมื่อทุกคนได้สติก็กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อจนเสร็จ ก่อนออกจากห้อง คุณหมอกำชับว่าให้ทุกคนเก็บเป็นความลับ ทุกคนพยักหน้ารับ กลับไปทำหน้าที่ตามเดิม
บุรุษพยาบาลเข็นคนไข้ออกจากห้องผ่าตัดกลับไปยังห้องพักพิเศษ ร่างกายที่นอนนิ่งๆกลับมาดูดีจนน่าแปลกใจ ท่านประธานกับภรรยาและครอบครัวของคิมเดินตามบุรุษพยาบาลอย่างเงียบๆ เหลือสามพี่น้องที่ยังงงอยู่กับสิ่งที่เห็น หันกลับมามองคนที่พึ่งออกจากห้องมา
“ไอ้หมอ ทำไมสี่ถึง...” คุณชายสองถามผู้เป็นเพื่อน
คุณหมอบอก “ก็อย่างที่มึงเห็น ร่ายกายเหมือนไม่เคยเป็นอะไรเลย” บอกเรียบๆ
“ผ่าตัดแบบไหนกัน ถึงเป็นแบบนี้อ่ะ ครับ” คุณชายสามถามขึ้น
คุณหมอบอก “ก็แค่เปลี่ยนดวงตา”
“หื้ม...?” สามพี่น้องร้องออกเป็นเสียงเดียวกัน
คุณหมอบอก “ไปที่ห้องเถอะจะได้รู้พร้อมๆ กัน เพราะฉันก็อยากรู้” พูดจบก็เดินนำไปที่ห้องพักพิเศษ โดยสามพี่น้องเดินตามหลัง
ทุกคนมองไปยังร่างกายของคิม หรือ สี่ กลับมาเหมือนเดิม ทั้ง ผิวขาวเนียน ริมฝีปากสีอมชมพู สภาพร่างกายที่ดูปกติทุกอย่าง มีเพียงผ้าพันแผลที่ปิดตาข้างซ้ายกับศรีษะเอาไว้ ลมหายใจที่สม่ำเสมอกันบ่งบอกถึงคนนี้หลับสนิทแล้ว
“ท่านครับ พอจะอธิบายเรื่องดวงตานี้ให้ทราบหน่อยได้ไมครับ” คุณหมอถาม เปิดประเด็นขึ้น
ท่านบอก “ดวงตานี้เป็นของสี่ตั้งแต่เกิด เราเลือกที่เก็บเอาไว้และหล่อเลี้ยงด้วยเลือดของผมกับภรรยาตลอดมา อีกไม่นานร่างกายของเค้าก็จะกลับมาปกติเหมือนเดิม”
“แล้วในตานั้นจะยังเป็นสีแดงไมครับ” คุณหมอถาม
ท่านตอบ “ต้องขึ้นอยู่กับเจ้าตัวว่าจะสามารถควบคุมจิตใจได้มากน้อยแค่ไหน” ทุกคนพยักหน้าเข้าใจคำอธิบายของท่านประธาน
คุณชายหนึ่งถาม “หมอ นานแค่ไหนถึงจะเปิดผ้าพันแผลได้”
“อีกประมาณ 2-3 วัน ครับ พี่หนึ่ง” คุณหมอพูดจบก็ขอตัวออกไปทำงานต่อ
พ่อแม่ของคิมเข้าไปดูคิมใกล้ๆ ท่านประธานหยิบแหวนมาสวมที่นิ้วนางของมือซ้ายของลูกชายตน เอามือลูบหัวเบาๆ
ท่านประธานบอก “เอาละวันนี้ทุกคนกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า”
“ก็ดีนะ เจ้าคิมมันจะได้พัก มันคงเหนื่อยพอทน” พ่อของคิมบอก
คุณชายหนึ่ง บอก “พ่อแม่กับคุณลุง คุณป้า กลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนเถอะ ครับ”
คุณชายสอง บอกต่อ “นั้นสิครับ เดียวสี่เราดูแลต่อเองครับ”
คุณชายสาม บอกต่อพี่ชาย “หรือจะมาเปลี่ยนเวรกับพวกเราพรุ่งนี้ก็ได้นะครับ”
ท่านประธาน “ไม่ต้องมีใครเฝ้าทั้งนั้นแหละ กลับไปพร้อมกันให้หมดเลย สี่มันจะได้พัก” บอกด้วยน้ำเสียงเข้ม
“พ่อ” ทั้งสามพี่น้องพูดมาเป็นเสียงเดียวกัน
ท่านประธานพูดจบก็เดินนำออกไป ทุกคนทยอยออกไปช้าๆ โดยหันมามองคนบนเตียงที่นอนนิ่ง หายใจสม่ำเสมอ เสียงประตูปิดลง สงบเงียบ รอยยิ้มที่มุมปากของคนที่นอนอยู่ พร้อมตาด้านข้างขวาเปิดตาช้าๆ
“หึ... สงบสักที” คนที่นอนบนเตียงพูดออกมาแล้วหลับตาลง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น