PART ตะวัน
ผมตื่นมาอีกทีก็เย็นเข้าไปแล้ว ร่างบางที่นอนกอดอยู่ด้วยยังไม่ตื่น ผมจึงลุกขึ้นไปล้างหน้าแล้วออกไปหาอะไรกิน ก็เดินตรงมาที่ห้องครัวเห็นคุณป้าคนสวยวาดลวดลายการทำอาหารอยู่ นั้นก็คือ คุณป้านวลแม่นมคนเก่งของผม ผมย่องไปทางข้างหลังป้านวล
“ตื่นแล้วหรอค่ะ คุณตะวัน” ป้านวลพูด หน้าป้านวลยังอยู่ที่หม้อตำอะไรสักอย่าง
ผมพูด “หว่า แบบนี้ไม่หนุกเลย ป้ารู้ทันผมอ่ะ” ยืนหน้าไปดูหม้อที่ป้านวลกำลังคนอยู่
“ป้าทำซุปค่ะ คนที่นอนอยู่คงต้องทานอาหารอ่อนๆ” ป้านวลพูด ปิดฝาหม้อแล้วหันมามองหน้าผม
ผมพูด “ทำไมต้องจ้องแบบนั้นละป้า ทำกับยังผมทำอะไรผิด” เดินมาที่ตู้เย็นหาน้ำกิน
“ก็เพราะคุณตะวัน ทำให้ป้าทำงานยากขึ้นนะสิค่ะ” ป้านวลพูด ผมเลยงงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างที่ผมทำการบ้านกับคิเคียวรึเปล่า
ผมพูด “อะไรหรอครับ เกิดเรื่องอะไรรึเปล่า” เดินมานั่งที่โต๊ะกับข้าวมองมาทางป้านวล
“ก็จะอะไรละค่ะ ก็ไอ้เสียงบทรักอันเร้าร้อนของคุณตะวันแห่งไร่ดวงตะวันไงละค่ะ” ป้านวลพูด ป้นวลกำลังหันผักเผื่อทำเมนูอื่นต่อ เล่นเอาพูดอะไรไม่ออก มันดังขนาดนั้นเลยหรอ
ผมพูด “แม้ ป้าก็พูดเกินไป มันไม่ดังขนาดนั้นหรอก” ผมก็นั่งมองป้านวลพูดต่อไป
“ไม่ดังเลย ไม่ดังเลยจริงๆ ไม่มีใครเดินเข้ามาในบ้าน แม้แต่ในบริเวณบ้านเลยสักกะคน” ป้านวลพูด
“ขอออกไปทำงานในไร่กันหมด ไม่มีใครอยู่ช่วยเลยสักคน” ป้านวลพูด มือป้าแกก็ทำนู้นนี้ไปเรื่อย ผมก็เดินออกมาดูที่หน้าต่าง มีอุปกรณ์ว่างเอาไว้ แต่ไม่มีคนทำ เดินรอบๆบ้าน ก็ไม่มีใครอยู่เลยเดินกลับมาที่ป้านวลอยู่
ผมพูด “เดียวเย็นก็ต้องกลับมากินกับข้าวฝีมื้อป้านวลอยู่ดีนั้นแหละ” กลับมาที่เดิมนั่งแทะแอปเปิ้ลกินฟังป้าแกบ่นไปเรื่อย
“แล้วนี้ได้หนุ่มสวยบาดใจมาจากไหน ไม่เคยเห็นจะสนใจสไตร์แบบนี้เลย” ป้านวลพูด ถือตะริวหันมามองผม ไงมาจบที่เรื่องผมละป้า
ผมพูด “ผมนึกว่าป้าจะว่าผมซะอีก” เดินไปกอดป้านวลที่ยังถือมีดหันหมูอยู่
“ป้าเลี้ยงคุณมา ทำไมป้าจะไม่รู้ว่าคุณเป็นยังไง ป้าไม่ใช่คนโลกแคบนะค่ะ” ป้านวลพูด
“ลองถ้าคุณไม่มั่นใจคงไม่พามานอนบ้านให้หน้าร้อนกันทั่วหน้าแบบนี้หรอก” ป้านวลพูด ผมก็กอดป้าแกเดินตาม หันไปตามที่ป้าแกหัน
ผมพูด “ถ้าผมบอกว่าคนนี้คือคนที่ใช่สำหรับผมแล้วละครับ ป้าจะโกรธผมไม” วางคางไว้บนไหล่ป้านวล ป้านวลเหมือนแม่คนที่สองของผม เวลาที่ผมไม่สบายใจป้าคือคนให้กำลังใจที่ดี ส่วนพ่อแม่พักคนละบ้านกับผมอีกที่ บ้านนี้มีแค่ผมกับป้านวล นอกนั้นเป็นคนงานในไร่
“ไม่โกรธหรอกค่ะ แค่แปลกใจ เห็นก่อนหน้านี้ชอบสาวน่ารักๆ ไงเปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังมือได้” ป้านวลพูด เออก็นะ แปลกจริงแหละ ผมและเพื่อนสเปคมาก็ชอบหญิงกันมาตลอด พอเห็นรูปผมก็ยอมรับได้ทันที ว่าอยากได้คิเคียวมาก ไม่คัดคานอะไรไอ้คุณชายสี่มันเลย
ผมพูด “ถ้าป้าจะโทษนะ ไปโทษไอ้คุณชายสี่ของป้านั้นแหละ เพราะมันนั้นแหละ” เดินกลับมานั่งที่เดิมนั่งเผื่อจะเอากลับข้าวที่เสร็จแล้วไปให้คิเคียวเอง ขืนป้านวลเข้าไปเห็นอะไรไม่รู้กันพอดี
“คุณสี่ทำไมหรอค่ะ ก็เห็นว่ายังโสดอยู่ไม่ใช่หรอค่ะ คุณตะวัน” ป้านวลพูด โสดที่ไหนอ่ะมันอ่ะ
ผมพูด “ไม่โสดแล้วครับ มันมีคู่หมั่นแล้ว เป็นเจ้านายของคิเคียว” ป้าดูงง อ่ะเดียวผมจะบอกให้แบบเบาๆเลยนะป้า
ผมพูด “มันมีคู่หมั่นตั้งแต่เด็กเรื่องนี้ เห็นว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเป็นคนจัดการกันเอง” ป้าแกก็พยักหน้าเข้าใจกันไป
“แบบนี้คุณสี่คงหาเรื่องสนุกทำอีกละมั้งนี้ค่ะ คุณตะวัน” ป้านวลพูด หึ...ป้าครับ ขอบอกว่าอย่าใช้คำว่าสนุกคงไม่เหมาะดูแล้วสงครามกับพ่อมันมากกว่านะสิ
ผมพูด “สงครามละซิไม่ว่า ป้าก็น่าจะรู้นิสัยมันนะว่าเป็นยังไง” ตอนเรียนพวกเราไปมาหาสู่กันตลอดป้าจึงรู้จักเพื่อนผมเป็นอย่างดี
“นิ่งติดเย็นชานิดๆแล้วกลับมานี้เป็นยังไงบ้างละค่ะ” ป้านวลพูด ผมควรใช้คำว่าอะไรกับมันดีละเนีย
ผมพูด “นิ่ง เย็นชาโคตร ดูสงบนิ่งมาก ติดน่ากลัวไปด้วยซ้ำ” มันอยู่กับพวกผมดูเหมือนเดิม แต่สายตามันดูน่ากลัวไม่น้อย แต่พอต้องเผชิญหน้ากับพ่อมันจริงๆ นิ่งไม่มีไหวติ่งอะไรเลย ทุกท่าทางสงบนิ่ง เวลาทำอะไรต้องมีผลต่อกับผลที่มันอยากรู้ด้วย
“แล้วคู่หมั้นคุณสี่น่ารักไมค่ะ” ป้านวลพูด โอ๊ย รายนั้นน่ารักดีแต่ก็ยังดูนิ่ง ติดเย็นชาเหมือนไอ้สี่อยู่บ้าง เหมาะกันดูอยู่คู่นี้
ผมพูด “ก็น่ารักกว่าไอ้สี่ของป้านิดหน่อย นอกนั้นก็คล้ายกันเป็นคู่ที่เหมาะกัน แต่...” เริ่มนั่งแทะแอปเปิ้ลไปเรื่อยจนป้านวลหันมาที่ผม
“แต่อะไรหรอค่ะ” ป้านวลพูด ท่าทางเหมือนอยากรู้ออะไรเพิ่ม ฮ่าๆ แกล้งคนแก่บาปนะ นายตะวัน
ผมพูด “แต่ มันเป็นเรื่องยากที่สี่จะตัดสินใจ ชอบ หรือ รักใคร ถ้ามันยังไม่ได้ศึกษาก่อน สำหรับมันเวลาคือเรื่องสำคัญ” คบกันมานาน มันมักพูดเรื่องเวลาเสมอ จึงเป็นเรื่องยากที่ยูริจะทำให้มันชอบเลย
ผมพูด “อีกอย่าง ยูริ เป็นผู้ชายด้วยครับ ป้า” ป้านวลถึงกับตาโต มือค้างไปเลย เหมือนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง
“แล้วคุณลูกคุณละค่ะ อีกคนเดียวรึเปล่า” ป้านวลพูด ผมจึงพยักหน้าเบาๆ ป้าแกรอคำตอบอยู่
ผมพูด “รายนี้ได้หนุ่มน้อยน่ารัก หวานมันเลยแหละ” ป้านวลดูมีสีหน้าปรงๆ กับพวกเราทั้งสามคน
“ถ้าเจอคนที่ใช่จริงๆ ป้าคิดว่ามันไม่มีอะไรน่าจะเสีย แล้วนี้คบกันมานานแล้วหรอค่ะ” ป้านวลพูด มือก็ยังทำอะไรไปเรื่อย ผมก็เอาขาผลาดกับโต๊ะอาหาร มองทิวทัศน์จากหน้าต่าง
ผมพูด “วันเดียวแล้วก็พามาที่บ้านนี้แหละครับ” ทอดสายตาออกไปรู้สึกถึงความมีปัญหาที่จะตามเพราะความเอาแต่ใจตัวเอง เพื่อให้คิเคียวหนีไปจากตัวเองได้
“งันคุณตะวันก็คงต้องระวังปัญหาที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไปด้วย ไปดูเถอะว่าตื่นรึยัง เดียวเสร็จแล้วป้าจะยกไปให้ที่ห้อง” ป้านวลพูด ผมก็เดินออกไปทันที เกือบลืมไปเลย
พอไปถึงห้องร่างบางยังนอนหลับ แต่สีหน้าดูไม่ดี หน้าแดงมากเหมือนจะมีไข้ขึ้นมาจริงๆ ดีที่โทรหาไอ้คุณชายสี่มาบางแล้ว เหล่าบรรดาพี่ชายมันบอกอย่างละเอียด เฮ้ย...เริ่มก็ไม่สวยซะแล้ว
เดินไปที่ห้องน้ำหยิบผ้าเช็ดตัวกับน้ำถือมาวางที่หัวเตียง เริ่มค่อยๆ เช็ตตัวให้อย่างถนุถนอมเบามือที่สุด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยจะรู้สึกกลัวอะไรเท่านี้มาก่อน ร่างบางที่ผมกำลังเช็ดตัวนี้ดูมีอำนาจต่อลองกับผมมากเหลือเกินไม่ว่าอะไรผมก็อยากเก็บร่างนี้ไว้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ไม่นานป้านวลก็เอาซุปมาเสริฟถึงห้อง ในขณะนั้นคนบนเตียงก็ขยับตัวตื่นพอดี คิเคียวค่อยๆลืมตาขึ้นมา เค้ามองไปรอบๆห้อง พอตั้งสติได้คิเคียวก็รีบเด้งตัวไปอีกทางของเตียง สีหน้าเค้าดูโกรธผมมาก ผมเองก็เริ่มจะใจไม่ดี
“ตื่นแล้วหรอค่ะ ไม่ต้องกลัวนะค่ะ เราไม่ทำอะไรคุณหรอก” ป้านวลพูด เดินไปที่คิเคียว พยายามทำมือให้คิเคียวใจเย็นลง คิเคียวเอาแต่จ้องผมที่นั่งอยู่ข้างเตียง
ผมพูด “ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ อย่าขยับร่างกายมากเลยนะ ผมเป็นห่วง” ผมพยายามที่จะขยับตัวเข้าไปช้าๆ แต่ป้านวลห้ามเอาไว้ ให้ผมออกห่างไปก่อน
“ผม เกลียด คุณ”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น