ไอ้ที่อากาศหน้านอน เย็นสบายอ่ะดี แต่กลิ่นหอมๆ นี้แหละที่ผมสนใจ
“หืม...เปิดไว้หรอ สงสัยจะรับลม” เสียงของผู้ก้าวเข้ามาในห้อง
ผมคิดในใจ “ผมเปิดไว้รับการมาของคุณนั้นแหละ”
“กล่องอะไร...องุ่นเยอะจัง ดูจะชอบเป็นพิเศษ” เสียงของคนนั้น
ผมคิดในใจ “ดูคุณจะตื่นเต้นกับการได้เข้ามาในห้องนี้ซะเหลือเกิน”
“ขอชิมหน่อย...อื้ม หวานแฮะ” เสียงของคนนั้น
ผมคิดในใจ “หึ...หวานสิ เดียวจะหวานยิ่งกว่านี้” ข้างเตียงเหมือนมีคนนั่งข้างๆ สักพักคนนั้นก็จูบ เม้นปากบนล่างเบาๆ ยังไม่พอ หอมแก้มอีกฟอดใหญ่
“หลับลึกจริงๆ เสื้อก็ไม่ใส่ รู้แล้วว่าคุณหุ่นดี” เสียงของคนนั้น เหมือนกำลังจะห่มผ้าให้
พึบ....!
“...นะ นี้ คุณ” เสียงของคนนั้น ตกใจมาก
ผมพูด “หึ... ครับ ผมรู้ว่า ผมหุ่นดีครับ คุณยูริ” ตอนนี้คนใต้ร่างผมถึงกับทำอะไรไม่ถูก
“คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไร ครับ” ยูริพูด ตัวก็ดิ้นไม่หยุด
ผมพูด “พูดให้ถูก ผมยังไม่หลับเลย จะดีกว่า” ผมขยับหน้าไปใกล้ๆ หน้ายูริ
“ปล่อยผมได้แล้วนะครับ คุณสี่” ยูริพูด มือดันอกผมให้ออกห่างตัว
ผมพูด “ทำไมผมต้องทำในสิ่งที่คุณพูดด้วยละ คุณต้องถูกลงโทษ” ก็นอนกอดอยู่แบบนั้นแหละครับ
“ไม่เอา ไม่เอา ปล่อย ปล่อย นะครับ คุณสี่” ยูริพูด ดิ้นๆ พยายามแกะมือผมออก
ผมพูด “นี้ถ้าคุณไม่เงียบและไม่นอนเฉยๆ ผมจะทำอย่างอื่นแทน” ยูริก็นอนนิ่ง หันหลังให้ผมกอดโดยดี
ผมรู้ว่า ผมมีอิทธิผลต่อความรู้สึกของยูริ นี้ถ้าเป็นคนอื่นผมคงเล่นงานไปแล้วไม่ได้มานอนกอดแบบนี้หรอก ถึงจะพบกันไม่กี่ครั้ง ผมก็รับรู้ถึงความรักของยูริได้ แต่ผมยังรับมันไม่ได้เพราะผมทนการไม่มีอิสระไม่ได้ แต่การเข้าใกล้ร่างนี้บ่อยๆ มักทำให้ผมเสียการควบคุมตัวเองเหมือนกัน ผมเอียงคอมามองดูยูริ ลมหายใจที่สม่ำเสมอกันนี้คงหลับไปแล้ว จึงจัดการอุ้มให้นอนดีๆ จัดหัวให้นอนหนุนแขนผมเอง
ผมพูด “ฝันดีครับ คุณว่าที่ภรรยาในอนาคต” จมูกจรดหน้าผากของยูริ ไม่ช้าผมก็หลับไป
แชะ แชะ แชะ !
เสียงแชะอะไรสักอย่างทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมา ก็เห็น กล้อง มือถือ ลอยอยู่บนหน้าผม ผมเลยกอดกระชับร่างที่ผมกอดตั้งแต่เมื่อคืน ร่างนั้นก็กอดตอบด้วย หน้าซุกอยู่ที่อกผม เท่านั้นแหละ ตาผมก็สว่างเลย โดนเข้าแล้วไง
ผมพูด “พวกพี่จะยุ่งอะไรกับผมแต่เช้าเนีย” เสียงหัวเราะในลำคอของพี่ๆ
“เช้าแล้วนะ สี่ จะนอนกกว่าที่สะใภ้ของบ้านไปถึงไหน” พี่สองพูด ก็ไม่แปลกที่พี่สองพูดแบบนี้เพราะเค้าเคยเห็นยูริมาแล้ว
ผมพูด “ผิดหรอที่ผมจะทำบ้าง ที่พวกพี่ยังกกเมียกันเป็นวัน ผมยังไม่เคยพูดเลย” ถึงกับสำลักกันไปเลย รู้จัก สี่ น้อยไปแล้วพวกพี่ อย่าคิดว่าไม่รู้ไม่เห็น
“ขอนอนต่ออีกนิดสิ กำลังฝันดี ได้กอดคุณสี่” เสียงละเมอของยูริดังขึ้น นี้ก็ยังไม่รู้ตัวอีกว่ามีคนมองตัวเองกำลังกอดคู่หมั่นถึงสามคน
“ตัวคุณสี่หอมไมครับ” พี่สามพูด ยิ้มกวน
“หอมมาก ผิวก็ขาวเนียนด้วย” ยูริพูด นี้ก็บ้าจี้ตอบ
“ตาสี่ ทำไมลูกกลับมาแล้วไม่บอกแม่ละ” แม่พูดมาตั้งแต่หน้าห้อง
“เราสามคนก็ไม่บอกเลยนะว่าน้องกลับมาแล้ว แล้วนี้สี่ยังไม่...” แม่พูด แล้วชี้มาที่เตียงผม แล้วก็เอามือปิดปากตัวเองทันที ที่เห็นภาพตรงหน้า ก็สภาพผมนอนกอดคู่หมั้นตัวเอง ท่อนบนเปล่าเปลือย ผ้าห่มถึงแค่สะโพก ส่วนยูริตื่นก็มองหน้าผม แล้วมองไปทางต้นเสียง เท่านั้นแหละยูริก็เด้งตัวนั่งเลย หน้าอมชมพูแต่เช้า ผมก็เลยลุกมานั่งข้างๆกัน เป็นเช้าที่วุ่นวายจริงๆ
“เราสามคนพา สี่ ไปห้องแม่ก่อน เดียวแม่จะคุยกับ สี่” แม่พูด หันไปสั่งพี่ชายที่ยืนยิ้มกันอยู่
ผมพูด “ทำไมผมต้องไปด้วยละ นี้ห้องผมนะครับ” หันไปมองนิ่งๆ พี่หนึ่งดึงแขนผมให้ลุกขึ้น ตามด้วยพี่สอง พี่สาม ลากผมออกจากห้องไปเลย
แม่ตักเตือนผมเรื่องยูริ ว่าผมไม่ควรทำแบบนี้เพราะยังไม่แต่งงานกัน พอโดนบ่นเสร็จผมก็กลับมาอาบน้ำที่ห้อง ลงมาทานอาหารเช้าตามคำสั่งคุณนายของบ้าน พอถึงชั้นล่างก็เห็นยูริกำลังจะกลับ กำลังลาพ่อแม่ พี่ๆ ผมมองผู้ดูแลของยูริ คิเคียวกำลังจ้องผมอยู่ ดูแล้วคงไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
ผมพูด “ผมมีสิทธิโดยชอบธรรม แต่ถ้าคุณไม่พอใจก็คัดคานเรื่องการแต่งงานสิ” จ้องคิเคียวกลับ ทุกคนหันมาตามเสียงของผม
“ผมไม่มีสิทธิทำแบบนั้น คุณยูริจะเสียใจ” คิเคียวพูด โดยที่มือกำหมัดแน่น ผมรู้ว่าคิเคียวรักยูริมากจนเกินคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง นั้นเพราะความใกล้ชิดตั้งแต่เด็ก เค้าถูกปลูกฝังการดูแลยูริแทนผม เค้าคงเสียใจไม่น้อยว่าผู้ชายที่ควรยืนข้างยูริไม่ใช่เค้าแต่กลับเป็นผมแทน
“ผมขอโทษแทนคิเคียวด้วยครับ คุณสี่ แล้วเจอกันวันงานนะครับ” ยูริพูด โค้งให้แล้วเดินออกไป ผมโค้งรับ เดินไปที่โต๊ะอาหาร
การทานอาหารเช้ากับครอบครัวครั้งแรก ก็ได้รับเสียงบ่นของคุณนายของบ้าน แม้แต่พ่อยังไม่ขัดเลย พวกพี่ทานไปก็ยิ้มไป ส่วนผมก็นั่งทานเงียบไป ในใจก็คิด อยากให้ถึงวันงานเร็วๆ เพราะผมกำลังคิดว่าผมคงชดเชยสิ่งที่คิเคียวดูแลยูริมาให้ ตอบแทนด้วยการหาคนมาดูแลเค้าแทน หึหึห...
ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในงานเปิดตัวครับ มาตั้งแต่เย็นช่วยพี่ๆรับแขก พูดคุยกับนักธุรกิจในสาขาต่างๆ พอผมเริ่มน่านิ่งมากขึ้นก็พี่ๆให้ผมมาพักก่อน ผมเดินออกจากงานมาเล็กน้อย
ผมพูด “คุณตะวัน คุณลูกคุณครับ กรุงเทพมันรถติดมากหรอครับ ยังมาไม่ถึงอีก” โทรหาเพื่อนสนิททั้งสองที่ยังไม่โผหัวมางานสักที โอนสายคุยกันสามคน เพราะเอารถกันมาคนละคัน ทั้งอยู่คอนโดเดียวกัน แสดงว่าคงมีแผนอะไรแน่
“กำลังถึงแล้ว ของขวัญมาถึงรึยัง” พูดพร้อมกัน ทั้งตะวัน และ ลูกคุณ
ผมพูด “มาถึงแล้ว กำลังรอเข้างานหลังเปิดงาน แค่นี้ก่อนนะ คนมาตาม” ผมวางสายเพราะคนของพ่อมาตาม
เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามกำหนดการ การรับตำแหน่งต่อจากพ่อ กล่าวถึงเรื่องอนาคตที่จะเกิดขึ้นว่าบริษัทของเราจะมีอะไรบ้าง และการสานงานต่อจากพ่อทั้งหมด ผมกำลังคุยกับแขกอยู่พี่หนึ่งกระซิบบอกว่าพ่อเรียกพบ ผมเลยให้พี่หนึ่งคุยแทนต่อ ผมเดินมาพบพ่อ โดยมีเพื่อนทั้งสองเดินมาประกบด้านข้าง ตะวัน กับ ลูกคุณ ยกมือไหว้พ่อกับแม่ผม
แม้เป็นตำแหน่งที่ดีมากครับ ตะวันยืนต่อหน้าคิเคียว ผมต่อหน้ายูริ ลูกคุณต่อหน้าทาเคชิ ผมกับยูริไม่เท่าไรเพราะเราเจอกันมาบางแล้ว แค่เป็นการประกาศให้แน่ชัดว่าเราคือ คู่หมั้นกัน
“สองคนมาพอดี นี้ ยูริ เป็นคู่หมั้นสี่จร้า” แม่พูด ชี้มือไปทางยูริ สองคนจับมือแสดงความรู้จัก แต่สายตาไม่ได้อยู่ที่ยูริเลยครับ ตะวันจ้องคิเคียว ส่วนลูกคุณจ้องทาเคชิ เปิดเผยเหลือเกินเพื่อนเรา
ผมพูด “ส่วนนี้ คิเคียว และ ทาเคชิ ผู้ติดตามยูริ” ชี้ไปทางผู้ติดตามทั้งสอง
“ยินดีที่รู้จักครับ คุณว่าที่ภรรยาผมในอนาคต ผมชื่อ ตะวัน ครับ” ตะวันพูด จับมือกับคิเคียวอยู่
“ยินดีที่รู้จักครับ คุณว่าที่ศรีภรรยา ผมชื่อ ลูกคุณ ครับ” ลูกคุณพูด จับมือกับทาเคชิอยู่ แม่กับพ่อถึงกับขำออกมา เจอการแนะนำตัวของสองคนนี้ไป
ผมพูด “เอาแหวนเลยไม จะได้หมั้นไว้ก่อน งานนี้คนเยอะอาจถูกแย่งไปได้” งานใกล้เลิกผมเลยจับมือยูริให้มายืนข้างๆผม
ผมพูด “เดียวจะพายูริไปแนะนำตัว พวกนายสองคนช่วยดูแลผู้ติดตามให้ที” และผมก็ลากยูริเดินออกไป แน่นอนมันอยู่ในแผนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แค่เป็นการแสดงที่ธรรมชาติมาก
“คุณสี่ครับ แบบนี้คิเคียวต้องโกรธแน่ครับ” ยูริพูด ผมหยุดเดิน หันมามองยูริ
ผมพูด “คุณแคร์...?” ผมจ้องรอคำตอบ
“คุณก็รู้ว่าผมแคร์คุณ ยังต้องถามแบบนี้อีก” ยูริพูดออกมาแบบเขิน แน่นอนผมรู้ ยูริแค่เป็นห่วงเท่านั้น
ผมไม่ได้พายูริไปแนะนำหรอกครับ ผมพามาหาอะไรทาน ยูริหันไปเลือกของทาน ผมมองไปทางเพื่อนทั้งสองส่งซิกให้จัดการได้แล้ว งานใกล้เลิกแล้ว เดียวผมก็พายูริไปนอนบ้านเอง อีกอย่างห้ามก็เปล่าประโยชน์ ตะวัน กับ ลูกคุณ ดูเอาจริง แต่งานยากอยู่ที่คิเคียว เค้าคงไม่ยอมห่างยูริเป็นแน่ ขนาดผมอยู่ตรงนี้ เค้ายังจ้องผมอยู่เลย
ผมเลยโอบเอวยูริที่กำลังเลือกขนมอยู่ ยูริหันมามองหน้าผม ผมก็กระซิบบอก เจ้าตัวก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บอกเสร็จ ยูริก็พยักหน้าที่จะตกลงด้วย เดินไปบอกกับคิเคียวและทาเคชิ เพราะถ้าเป็นคำสั่งของยูริ สองคนนี้ก็ต้องปฏิบัติตาม ผมยิ้มที่มุมปาก เท่านี้อาการหงุดหงิงในใจก็ไม่มี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น