PART สี่ หรือ คิม
หลังจากผมนำเสนอทริปเที่ยวให้กับผู้ดูแลของยูริ คืนนั้นผมก็พายูริมานอนที่บ้านเป็นอันปลาบปลื้มของคุณนายเมฆาเป็นอย่างมาก แต่ก็แยกห้องนอน เฮ้ย...ก็ไม่คิดจะนอนห้องเดียวกันอยู่แล้ว ตื่นมาก็ทานอาหารเช้าฝีมือคุณนายกับลูกสะใภ้ คู่นี้เข้ากันได้ดีมาก หลังจากนั้น ก็พากันไปทำนู้นนี้ตามที่คุณนายเป็นคนเอยปากชวน
ส่วนประธานเมฆา พี่ๆและผม ก็ขึ้นมาห้องทำงานเพื่อคุยเรื่องงานที่จะเกิดขึ้น เมื่อผมก้าวเข้ามาทำงานอย่างเต็มตัวในตำแหน่งของประธานบริษัท งานที่วางร่างไว้แล้วก็จะมีการดำเนินการต่อไป หน้าที่ผมตรวจเช็คเรื่องบัญชีมันเป็นงานที่ผมทำมาตั้งแต่เริ่มเรียนรู้ที่ต่างประเทศ บรรยากาศจริงจังมากขนาดทำงานกันที่บ้าน ยังต้องเรียกเลขามาด้วยเพื่อทำความเข้าใจพร้อมๆกัน ที่เครียดก็เพราะต้องเสนอผมอีกที คนเจ้าปัญหาอย่างผมจะต้องถามมากมายจึงต้องคุยกันให้เข้าใจก่อนมาเสนอระหว่างนั้นผมก็ตรวจสอบบัญชีไปเรื่อย...
ผมพูด “ว่าไงตะวัน” ตะวันโทรเข้ามาระหว่างการเถียงกันของผู้ใหญ่สี่คน
“คือไม่รู้จะเริ่มยังไงดีอ่ะ อยากถามเผื่อนายจะรู้” ตะวันพูด ผมก็เริ่มจะ งง เรื่องอะไรจะยากขนาดนั้น
ผมพูด “ว่ามาก่อนสิ จะได้ตอบให้ถูก” ผมชี้มือให้ทุกคนมานั่งที่ก่อน ระหว่างนั้นบรรดาเลขาก็เอาอาหารว่างมาเสริฟ
“เอาตรงๆเลยนะ คือคนที่มีอะไรครั้งแรกแล้วผ่านคืนสงครามมาอย่างหนัก ฝ่ายที่รับจะมีอาการยังไงและแก้ไขยังไง พูดแบบนี้พอจะเข้าใจใช่ไม ไอ้คุณสี่ครับ” ตะวันพูด รอยยิ้มในตาเกิดขึ้นทันที
ผมพูด “อ๋อ เรื่องนั้นสินะ เดียวจะลองถามผู้รู้ให้ รอแปป” ผมจึงมองไปทางพี่ๆที่นั่งจิบน้ำชา โดยมีเลขายืนข้างๆ ส่วนพ่อจ้องมาที่ผมในตาเค้าก็ยิ้มเหมือนกัน
ผมพูด “คุณพี่ชาย ลองตอบคำถามนี้หน่อยสิ ผมไม่รู้เรื่องแบบนี้เลย” พี่ๆ ก็พยักหน้ารับ
ผมพูด “ฝ่ายรับที่ผ่านคืนศึกสงครามมาอย่างหนักแล้วเป็นครั้งแรกด้วยเนีย จะมีอาการยังไงเมื่อตื่นขึ้นมาหรอครับ แล้วต้องแก้ไขยังไงถึงจะช่วยได้อ่ะครับ” แม้ เล่นเอาน้ำชาพุงออกมาเป็นน้ำพุเลย
อะไรจะอ่านง่ายขนาดนั้นนี้พี่ชายเราแอบคิดเหมือนกันนะนั้น ร้อนถึงคนที่ยืนข้างๆต้องรีบดูแล เช็ดไปก็หน้าแดงไปด้วย ทุกการกระทำของพวกเค้าทั้งหกคน อยู่ในสายตาพ่อกับผมดูเท่านี้พ่อก็รู้เรื่องของพวกพี่ๆแล้ว
ผมพูด “ก๊อกๆขอโทษที่ขัดจังหวะการสวีทกัน แต่ผมต้องการคำตอบภายในชาตินี้นะครับ” ผมเอามือเคาะโต๊ะทำงานเพื่อเรียกสติของพี่ให้ตื่น ตะวันยังรอสายผมอยู่
“ตื่นมาคงปวดเมื่อยมากและจะขยับตัวไปไหนไม่ได้” พี่สามเปิดมาก่อนกับอาการยิ้มแห้งๆ
“ต้องให้ทานยาแก้ปวด แก้อักเสบและยาบำรุงร่างกาย” พี่สองบอกตามต่อมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง
“จะมีไข้ขึ้น ทานยาแก้ไข้ พักผ่อนมากๆก็คงไม่เกินสองวันก็คงจะหาย” พี่หนึ่งปิดท้าย ใบหน้านิ่ง
“พึ่งจะรู้นะว่าพวกแกมีความรู้เรื่องแบบนั้นด้วย” พ่อพูดในมือถือแก้วกาแฟมองมาทางพวกเรา
ผมพูด “ธนานายได้ยินแล้วนะ อย่าลืมไปบอกลูกคุณด้วย ที่เหลือก็ฝากดูแลด้วยนะ” บอกเสร็จก็ตัดสายไปคงจะรีบไปดูแลที่รักกัน
ผมพูด “พ่อรู้ แล้วจะทำยังไงอ่ะครับ ไม่สิจะมีงานเมื่อไรมากกว่า” พ่อวางแก้วกาแฟแล้วยิ้มมาที่ผม
“รู้ จะทำยังไงได้คุณนายเค้าจัดการ คงจัดพร้อมๆกับแกนั้นแหละ เจ้าสี่” พ่อพูด หันมาสนใจเอกสารต่อ
“พ่อกับสี่พูดเรื่องอะไรกันหรอ ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” พี่สามพูด สีหน้าที่สนอกสนใจขึ้นมาทันที
“ก็พูดเรื่องของพวกแกทั้งสามคู่ พวกแกคิดว่าเจ้าสี่มันโง่หรอที่จะดูไม่ออก” พ่อพูด ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มมากขึ้น
เดียวพ่อยิ้มบ่อยขึ้น สาเหตุก็มาจากการเปลี่ยนตำแหน่งซึ่งพ่อไม่ต้องไปทำงาน แต่ก็มีบางที่ต้องไปทำงานแทนพวกเราบางเป็นบ้างครั้ง พี่ๆจึงหันมาหาผมทันที ผิดรึไงที่ผมรู้
ผมพูด “อื้ม รู้ งันขอตัวไปยืดเส้นยืดสายหน่อยนะ เชิญปรึกษางานตามสบาย” แล้วผมก็เดินออกจากห้องทำงาน
เดินลงมาข้างล่างที่มีการจัดโต๊ะอาหารสำหรับมื้อเย็นของบ้านเมฆา ผมจึงเดินเงียบๆไปที่ห้องครัว ยืนพิงประตู มือกอดอก มองดูคุณนายเมฆากำลังสอนยูริทำอาหารที่คนในบ้านจะชอบทานมาก ถ้าเป็นฝีมือคุณนายอ่ะนะครับ สอนเสร็จคุณนายก็ปลีกไปทำอย่างอื่นต่อ
ผมกำลังมองร่างโปร่ง ผิวขาวเนียน ขยับแขนเรียวหันผักอย่างบรรจงเพื่อให้มันออกมาสวยน่าทาน ใบหน้าเอียงได้รูป สายตาจับจ้องอยู่ที่การหัน สีหน้าดูมีความสุขมาก แค่การหันผักมันทำให้คุณมีความสุขมากขนาดนั้นเลยหรอ มองนานแล้วมันก็เพลินเพราะเจ้าตัวตั้งใจมากจนมันดูตลกดี แต่แล้วก็มีบ้างอย่างเกิดขึ้น
“โอ๊ย” ยูริพูด ร้องขึ้นมาอย่างดัง จับนิ้วตัวเองที่กำลังเลือดออก แม่จึงรีบเข้ามาดู
“ไหนให้แม่ดูสิ อืม แผลไม่ลึกมาก สี่มาพายูริไปทำแผลก่อน” แม่พูด ด้วยรอยยิ้มหวานมาเชียว
หึ... โดนจนได้เรา ส่วนยูริพอรู้ว่าผมยืนอยู่ก็ดูจะตกใจ ผมจึงเดินเข้าไปข้างๆ จับข้อมือที่นิ้วโดนมีดบาด ไม่ลึกอะไรเลือดยังไหลไม่หยุดเลย ผมจึงดึงทิชชู่มาซับเลือดแต่ก็ยังไม่หยุดจึงพามาล้างน้ำแล้วพาไปทำแผลข้างนอก ระหว่างล้างแผลให้ก็ขยับตัวจนผมเริ่มจะรำคาญ
ผมพูด “นี่คุณ อยู่นิ่งๆสิ” มือก็ค่อยซับเลือด แผลนิดด้วยทำไหลเยอะจัง
“ก็มันแซบนี่ครับ หรือ ผมจะทำเหมือนเด็กดี” ยูริพูด ผมเลยเงยหน้าไปมอง ที่ปิดตาข้างเพราะอาการแซบแผล
ผมพูด “ยังไง” ยูริดึงมือตัวเองกลับไป กำลังจะใส่เข้าปากตัวเอง ผมจึงจับข้อมือไว้
เฮ้ย...เด็กจริงด้วย หึหึ... ผมจับนิ้วนั้นมาใส่ปากผมแทน ค่อยๆใช้ลิ้นเลียบาดแผลนั้นเบาๆ เพราะคนตรงหน้ายังโอ๊ดโอ๊ยไม่หยุด นั่งปิดปาก หน้าแดงระเรื่อ จนเราเลื่อนมาสบตากันจ้องกันไม่ว่างตา ขนาดเลือดยังหวานขนาดนี้ ถ้าริมฝีปากนั้นละจะเป็นยังไง...
“ทำอะไรหรอ สี่” พี่สองพูด เสียงระฆังจริงๆ ผมหยุดเลียนิ้วเรียว เอาออกมาดูเลือดหยุดไหลแล้ว ลองเม้นด้วยริมฝีปากตัวเองอีกที เช็คดูว่าเลือดไม่ไหลแล้ว จึงจัดการล้างแผลต่อ
ผมพูด “พึ่งจะรู้นะว่า วิธีเด็กของคุณเอาเชื้อโรคเข้าร่างกายตัวเอง” พี่สองเดินมาฝั่งตรงข้าม เลขายืนอยู่ด้านหลัง แต่พี่สองดึงแขนให้มานั่งบนตักของตัวเอง เลขาสองพยายามขัดขืน
ผมพูด “เสร็จ คุณช่วยไปบอกให้คนในครัวเอาน้ำมาให้พวกเราทีสิ” หันมาบอกยูริ พยักหน้าแล้วเดินตรงไปที่ห้องครัวเลย แล้วผมหันมามองพี่ชายตัวเองที่ยังแกล้งแฟน
ผมพูด “ไม่ต้องกลัวหรอกครับ มันไม่เป็นความลับมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” ผมนั่งไข้วห้างหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน เวลานานยูริก็มาเสริฟน้ำเอง
“น้ำมาแล้วครับ คุณแม่ทำน้ำพันซ์ครับ” ยูริพูด ได้ยินเสียงวางแก้ว ตามตำแหน่งของคนที่นั่งอยู่
“งันผมไปช่วยคุณแม่ต่อนะครับ” ยูริพูด กลับหลังจะเดินไป
ผมพูด “ไม่ต้อง มานั่งกับผม” วางหนังสือพิมพ์ลง เงยหน้ามองยูริ ยูริค่อยๆนั่งลงข้างผม
“ขอโทษค่ะ คุณสี่ มีผู้จัดการขอพบค่ะ” เด็กรับใช้พูด ผมพยักหน้าเป็นการอนุญาติ
“ขอโทษที่ให้รอนานครับ นายท่าน นี้เป็นสิ่งที่เราเจอและ copy มาเรียบร้อยแล้วครับ” ผู้จัดการพูด ยืนซ่องเอกสารมาสองฉบับ ผมเปิดเอกสารดูที่ละฉบับดูก็รู้ว่าเป็นอะไรบ้าง
ผมพูด “ขอบใจมาก กลับไปพักผ่อนได้” ผู้จัดการโค้งให้แล้วเดินออกไป
“อะไรหรอ สี่” พี่สองพูด โดยยังมีเลขาสองอยู่บนตักกอดคอพี่สองอยู่
ผมพูด “หลักฐานที่จะทำให้พี่หนึ่งจบเร็วขึ้น” พี่สองยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย
“ทำอะไรกันอยู่หรอ” พี่สามพูด กำลังเดินจัมมือมาหาพร้อมเลขาสาม นี้ก็อินเลิฟตลอดเวลา
ผมพูด “พี่หนึ่งยังไม่เสร็จงานหรอพี่สาม” พี่สามกำลังนั่งให้เลขาสามนั่งระหว่างขาตัวเองแล้วกอดเอวเลขาสาม
“ดูเหมือนจะเสร็จแล้วนะ แต่พ่อเรียกคุยอะไรอยู่สักอย่าง สีหน้าเลขาหนึ่งดูไม่ดีเท่าไร” พี่สามพูด
“เลขาหนึ่งอย่าวิ่ง หยุดนะ ผมสั่งให้หยุด” พี่หนึ่งตะโกนลงมาจากบันได เลขาหนึ่งกำลังวิ่งมา ผมจึงวิ่งไปห้ามเลขาหนึ่ง แน่นอนว่าผมทันจับตัวเค้า
“ปล่อยเถอะครับ คุณสี่ ไม่งันผม...” เลขาหนึ่งพูด
ผมพูด “ไม่เป็นไร ผมจัดการได้” เลขาหนึ่งมีสีหน้างง พอเห็นพี่หนึ่งวิ่งลงมาจะจับเลขาหนึ่ง ผมจึงให้เลขาหนึ่งมายินด้านหลังผม พี่หนึ่งจึงหยุดมองหน้าผม ผมมองไปทางยูริ ยูริถือเอกสารให้ดู หึ...สมเป็นว่าที่ภรรยาที่ดีจริงๆ
ผมพูด “มีอะไรทำไม่พูดดีๆละ พี่หนึ่ง” ผมเห็นพอยืนข้างหลังกำลังยิ้มมาที่ผม ปล่อยงานไว้สินะ
“สี่ ถอยไป เค้ากับพี่มีเรื่องต้องคุยกัน” พี่หนึ่งพูด สีหน้าพี่หนึ่งดูโกรธมาก อะไรทำให้พี่หนึ่งขาดการควบคุมตัวเองได้ขนาดนี้
ผมพูด “พี่อยากรู้เรื่องอะไร ก็มาถามผมเพราะผมก็รู้ทุกเรื่องของเค้า” สองเลขาเข้ามาหาพี่ชายแล้วไปนั่งรวมกันที่พวกเรานั่งกันอยู่ก่อนหน้านี้
“สี่ได้อะไรมาจากห้องเค้าบ้างละ” พี่หนึ่งพูด แบบนี้พ่อบอกชัวว์ เกมนี้ชนะขาดอยู่แล้ว หึหึห...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น