เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก พวกเราสามคนหันไปพร้อมกัน ก่อนที่ผมจะสะกิดสองคนนี้เงียบไว้ก่อน
พี่หนึ่งพูด “สี่ ตื่นแล้วหรอ” รีบวิ่งมาหาทันที ตะวันเลยเดิมมายืนข้างลูกคุณแทน พร้อมยกมือไหว้พี่หนึ่ง พี่หนึ่งรับไหว้ จับมือผมแน่น
“ยังหรอกครับ ผมนอนอยู่” ผมบอก พี่หนึ่งมองหน้ายิ้มๆให้ ผมหันไปสนใจคนข้างหลังพี่หนึ่ง
ตะวันบอก “มึงนี้ไม่ค่อยจะกวน...เลยนะ” คำว่า ตีน มันพูดไม่ออกเสียง
พี่หนึ่งบอก “ออ คนนี้ เลขาหนึ่ง แล้วสองคนนี้เป็นเพื่อนสี่ใช่รึป่าวครับ” แนะนำและถามถึงเพื่อนผม ผมยังมองเลขาหนึ่ง เลขาหนึ่งโค้งให้ ผมพยักหน้ารับ
“อื้มใช้ คนนี้ชื่อ ตะวัน แห่งไร่ดวงตะวัน ส่วนอีกคน ลูกคุณ ณ รีสอร์ทเดือนจันทรา สองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของผมเอง” ผมบอก จนได้ยินเสียงของบรรดาครอบครัวตนเอง
“นี้โรงพยาบาล หรือ ถนนคนเดินอะไรจะเสียงดังขนาดนี้” ผมพูดขึ้น
“สี่”, “คิม” ทั้งหมดที่เข้ามาใหม่เรียกผม ทำให้สี่คนที่เข้ามาก่อนเปิดทางให้ ทำการทักทาย ถามอาการโดยรวมของผมเอง เมื่อหมอมาก็เช็ค ให้พักอีก 3 วัน เพื่อเช็คเรื่องตา สองครองครัวมองมาที่ผม มือผู้เป็นพ่อแท้ๆ จับหน้าผมใช้นิ้วโป้ง ลูกเบาๆที่ตาข้างซ้าย
ผมจับมือเค้าลง “ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ ท่านประธานเมฆา ผมคือลูกชายของคุณแน่นอน คุณควรที่จะคิดรับมือผมไว้จะดีกว่า” สายตาที่เย็นชามองผมอย่างสงบนิ่ง
ผมคิดใจ “ยังมีอะไรอีกมากที่ท่านควรเตรียมตัวให้ดี” ผมหันมาถามพ่อแม่
ผมถาม “เรื่องบ้านไปถึงไหนแล้วอ่ะครับ” ยิ้ม...
“ก็ใกล้เสร็จแล้ว กลับไปนี้ก็ตกแต่งรอบๆ บ้านกับส่วนด้านในบ้านเอง” พ่อของคิมตอบ
ผมบอก “ห้องผมขอสีดำนะครับ ไม่ต้องมีของตกแต่เยอะ” เอาง่ายๆ ถ้ามีของเยอะ ฝุ่นก็เยอะไปด้วย ผมแพ้ฝุ่น ให้ตายไม่เคยจะชนะมัน (ฝุ่น) เลย
“ได้สิจ๊ะ” แม่คิมบอก มือลูบหัวเบาๆ
ผมบอก “กลับบ้านเถอะครับ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว พ่อกับแม่พักผ่อน ผมเป็นสุขภาพ”
“ก็ได้ ไอ้ตัวดี แล้วอย่าใจร้ายกับพ่อแม่เค้ามากนักละ เพราะเค้ารัก เค้าจึงทำทุกอย่างเพื่อเรา” พ่อคิมบอก แม่จับมือผมบีบเบาๆ พ่อแม่ให้ผมใช้เหตุผลที่จะรับฟังอีกฝ่าย
ผมบอก “รัก...? หึ” หันไปพูดทางท่านประธาน จ้องมองสายนั้นอย่างไรความหมาย
แล้วหลังจากนั้นผมก็นอนโรงพยาบาลไม่กี่วัน ทุกอย่างก็หายเป็นปกติ ยกเว้นเรื่องตาซ้ายในตายังเป็นที่แดงอยู่ ด้วยผมยังควบคุมตัวเองไม่ได้มากนัก
วันนี้ผมได้กลับบ้าน ต้องนั่งรถกับท่านประธานเพื่อกลับบ้าน ไม่พูดกันสักคำ รถเลยมีแต่เสียงแอร์กับเสียงนอกรถเท่านั้น ผมเลยหยิบ MP3 เครื่องใหม่ที่พี่หนึ่งซื้อให้มาฟัง หันมองวิวด้านนอกรถ สักพักผมก็หลับลงไป.....
เสียงเรียกเข้มๆ กับแรงเขย่าเบาๆ ของผู้เป็นพ่อ พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าประตูรถเปิดออกพร้อมกับท่านประธานที่นั่งคุกเข่าอยู่ มือจับที่ไหล่ผม ผมจับมือท่านประธานออก
ผมมบอก “ท่าน ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติกับผมดีขนาดนี้หรอกครับ” ออกลงจากรถยืนเต็มความสูงมองไปยังบ้านหลังใหญ่ บริเวณรอบๆ บ้านก็น่าอยู่ดียกเว้นกับคนที่ต้องอยู่นี้แหละที่พาไม่ให้น่าอยู่
ผมเดินเข้าบ้าน คิดในใจ “อื้ม หรูไปไหน ว่าดูละครนี้ก็ว่าเยอะนะ ชีวิตจริงเยอะกว่าอีก มีทุกอย่างพร้อมทั้ง คม สิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ มีแต่เรานี้แหละที่ยังไม่พร้อม”
ผมบอก “ผมอยากพัก ขอตัวไปนอน ช่วยนำทางไปห้องให้หน่อยครับ” ผมหันไปทางพี่ชายทั้งสาม เรียกว่า ยืนเงียบกันทั้งบ้าน
ขณะที่ผมกำลังล้มตัวลงนอน พ่อบอก “ตื่นมาพรุ่งนี้ เราต้องคุยกันอย่างจริงจังนะ โดยเฉพาะเรื่องของตัวสี่เอง” นั่งลงข้างๆ ตัวผม กระชับผ้าห่มมาปิดอก ผมพยักหน้ารับ
ผมคิดในใจ “ดูเหมือนจะพยายามอ่อนโยนกับผมซะเหลือเกิน” พอหันไปดูพี่ๆ น่าตาดูตกใจมากกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า สงสัยจะไม่เคยเห็น ผมค่อยๆ หลับตาลงง่วงบอกกับความอ่อนเพลียของร่างกาย
ผมตื่นมาเช้าของอีกวัน มีคนค่อยเตรียมทุกอย่างให้พร้อม ตั้งแต่หัวจรดเท้า พ่อบ้านมาบอกว่าท่านประธานเรียกพบที่ห้องหนังสือของบ้าน พ่อบ้านเปิดประตู ก็พบกับชั้นหนังสือที่จัดเป็นระเบียบ โต๊ะทำงานสี่โต๊ะ วางข้างละสองโต๊ะ บนโต๊ะมีแฟ้มงานมากมาย มีป้ายชื่อบอกตำแหน่งการนั่งของบรรดาพี่นั้นเอง โต๊ะตรงกลางที่ใหญ่กว่าโต๊ะอื่นๆ โดยผู้ที่นั่งหันเก้าอี้ไปทางหน้าต่างค่อยๆหัน คนนั้นคือ ท่านประธาน แค่ท่านั่งก็ดูมีอำนาจแล้ว ส่วนผมเข้ามาเดินดูหนังสือตามชั้นไล่นิ้วดูไปเรื่อย บางเล่มชื่อถูกใจก็หยิบออกมาดู ท่านประธานเป็นฝ่ายเริ่มทำลายความเงียบก่อน
ท่านประธานถาม “ต้องการเวลาแค่ไหนในการเตรียมพร้อม”
“หนึ่งปี ก็น่าจะพร้อมทุกอย่างที่ท่านต้องการ” ผมบอก สายตายังอยู่ที่หนังสือ
ท่านประธานบอก “นั้นหมายถึงความพร้อมของใจ ที่จะรับช่วงต่อ”
“ครับ ทุกเรื่อง แค่ท่านเตรียมสิ่งที่ผมต้องการไว้ก็พอ” หันมาพร้อมกับหนังสือหนึ่งเล่ม สบตากับผู้เป็นพ่อ
ท่านประธาน บอก “ครบหนึ่งสัปดาห์ สี่จะถูกส่งตัวที่ญี่ปุ่น ส่วนเรื่องอื่นๆ แล้วแต่ความต้องการของตัวสี่เอง”
“ครับ ผมรับทราบแล้ว” ผมบอก โค้งให้พ่อ ก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ
ท่านประธานถาม “สี่หยิบหนังสืออะไรออกไป” หันไปหาพ่อบ้าน
“การยึดครองอำนาจ ครับท่าน” พ่อบ้านบอก
ท่านประธานบอก “หึ... งานนึ้คงต้องเตรียมตัวให้ดีแล้วสิ” เกิดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ผมว่า เวลาหนึ่งปีของคุณสี่ คงทำสำเร็จทุกอย่างที่เค้าต้องการ” พ่อบ้านบอก
ท่านประธานบอก “ในบรรดาลูกสี่คน สี่ คือ คนที่น่ากลัวที่สุด เป็นคนที่ฉันอ่านเกมยาก” หลับตาคิดในใจ
อันที่จริงผมรู้ว่าสี่อยู่ที่ไหนทำอะไรอยู่บ้าง แต่เลือกให้เค้ามีชีวิตแบบธรรมดาไปก่อน ขนาดเป็นเหมือนคนธรรมดาเค้ายังเย็นชากับคนอื่นๆ ท่าทางภายนอกดูมีอำนาจไม่น้อย พอมาใส่ตานั้นไป เค้าดูสบงนิ่งมาก เย็นชากับคนรอบข้าง สายตาที่ดูไร้ความหมาย จัดว่าน่ากลัวที่เดียว ผมรู้ว่าเวลาหนึ่งปีของสี่ เค้าจะเก็บทุกอย่างมาพร้อม ไม่ใช่แค่กลับมารับตำแหน่งจากผมเท่านั้น นั่นยังหมายถึงการทำสงครางกับผมด้วย ผมคงต้องการตัวช่วยที่ทำให้เค้าหยุดอยากได้อิสระเหมือนดังเมฆ
พอออกมาจากห้อง ผมก็ตรงกลับมาที่ห้องเลย มานั่งที่หน้าคอม หยิบมือถือโทรหาใครคนหนึ่ง
ตะวันรับสาย “ไงครับ คุณชายสี่ มีไรให้ผมรับใช้หรอครับ” เปิดตัวมาก็ได้เท้าผมไปแล้วครับ
“ครับ รับรองว่าคุณตะวันจะได้ดั่งขอเลยครับ” ผมบอก
ตะวันบอก “งันเลยหรอวะ อ่ะ ว่ามาได้เลยไอ้คุณชาย ไม่ต้องมากวนส้นกรูแหละ”
“กรูได้เวลาเตียมพร้อมหนึ่งปี อาทิตย์หน้าถูกส่งไปญี่ปุ่นเป็นที่แรก” ผมบอก สายจับจองหน้าคอม
ตะวันบอก “เฮ้ย...ทำไมมันเร็วจังวะ แล้วนี้มึงหายดีแล้วหรอ” ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“หายแล้ว เรื่องที่บอกครั้งก่อน เตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว” ผมถาม
ตะวันบอก “เออ กรูจัดหาไว้พร้อมแล้ว ตั้งแต่กลับมากพร้อมหมดแล้ว”
“เออ บอกไอ้ลูกคุณด้วยละ ส่วนเรื่องการติดต่อกัน กรูจะเป็นฝ่ายติดต่อหาพวกมึงเอง ไม่ต้องห่วง กรูมีคนดูแลดี” ผมบอก
ตะวันบอก “กรูไม่รู้นะว่ามึงจะทำอะไร แต่ระวังตัวบ้าง กรูเป็นห่วง”
“เออ ขอบใจที่เตือน รับรองกรูจะเก็บทุกเม็ดเลย บอกลูกคุณด้วยว่ากรูคิดถึง เดียวจะงอนกรูอีก ไม่อยากกลับมาแล้วเจอฉากที่โรงพยาบาลอีก กรูปวดหู งันแค่นี้แหละ” ตะวันหัวเราออกมาเลย ผมเลยตัดสายไป
ผมพูดกับตัวเอง “จะพลาดได้ไง เมื่อกรูจำได้ทุกอย่างแล้ว กรูไม่มีแผน ก็แค่อยากได้อะไรแล้วต้องได้เท่านั้นเอง”
ผมปิดคอมแล้วล้มตัวลงนอน โดยหยิบหนังสือที่ติดมือมาด้วย หยิบขึ้นมามอง ชื่อหนังสือ “การยึดครองอำนาจ”
ผมพูด “ก็แค่อยากเป็นเมฆที่ลอยบนท้องฟ้าอย่างเป็นอิสระ” กางหนังสือมาปิดหน้าแล้วค่อยๆหลับตาลง
สายลมเย็นๆ พัดมาจากหน้าต่าง มีเงาร่างของชายคนหนึ่ง เดินเข้ามาอย่างช้าๆ ก้าวลงมานั่งข้างเตียงของร่างหนาที่นอนอยู่ หยิบหนังสือออกจากหน้าวางไว้บนหัวนอน แล้วจับผ้าห่มมาปิดร่างหนาไว้ ก้มลงจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของร่างหนา
เงาร่างนั้นกระซิบบอกข้างหู “การรอคอยกำลังสิ้นสุดลง”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น