“ใจเย็นๆนะ คิม ฟังเหตุผลของพ่อเค้าก่อน” พ่อของผมพยายามที่จะปลอบผมเพราะรู้ว่าผมต้องเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
ตลอดเวลาที่เค้าเลี้ยงผมมา เค้าบอกให้ผมยืนด้วยตัวเองอย่าพึ่งพาใคร อย่าไว้ใจใคร ไม่หวังพึ่งสมบัติของพ่อแม่ ผมเป็นเด็กเรียบร้อยก็จริงแต่จะเป็นเฉพาะต่อหน้าคนที่ผมเคารพเท่านั้น
สิ่งหนึ่งที่สอนให้ผมก็คือการโกรธแค้นผู้อื่น เพื่อไม่ให้ผมยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นมากนัก และยิ่งนานวันผมก็นำแรงโกรธแค้นนั้นมาเป็นแรงพลักดันตัวเองให้เดินได้
ในวันที่ผมท้อ หรือ ทุกข์ใจ แน่นอน ผมจะไม่ทำให้ใครเห็น ต่อให้ผมเจ็บปางตายขนาดไหนผมก็จะไม่มีวันพูดออกมา
“หึ พ่อหรอ ทำไม ทำไม พ่อปล่อยให้เค้ากลับมาเรียกร้องสิทธิละ” ผมพูดใช้น้ำเสียงนิ่งยยกมือชี้ไปทางผู้เป็นพ่อแท้ๆ
พูดทั้งที่น้ำตาไหล ตาที่เบิกกว้าง เและที่มือกำหมัดแน่น เพราะหมดความอดทนกับคำพูดที่แสนธรรมดานั้น ทำไมเค้าถึงพูดขึ้นมาได้หน้าตาเฉยเลยละ ตั้งแต่เล็กๆ สุขภาพร่างกายผมไม่แข็งแรง อาการบางครั้งอาจถึงตายก็ได้ ถ้าไม่ได้พ่อกับแม่ค่อยดูแลจนโตป่านนี้ ผมไม่เข้าว่าผมไปทำอะไรไว้
ทุกคนอยู่ในอาการนิ่ง และคนที่เกิดก้าวเข้ามาคือ คุณชายสอง
“ใจเย็นนะ พี่อยากให้เราฟังเหตุผลพ่อ แต่ถ้าสี่ไม่พร้อมที่จะฟังตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้สี่ก็มีสิทธิออกเสียงในตระกูล สี่อยากให้พี่ทำอะไรที่สี่ของพี่หวังว่าอยากทำบ้างไหม”
ผมเห็นด้วยกับคุณชายสอง ตอนนี้ผมอารมณ์ร้อนเกินกว่าจะฟังอะไร ผมต้องสติมากกว่านี้ ผมจึงควบคุมทุกอย่างไว้
“ข้อตกลงก่อนที่พวกคุณจะพาผมกลับไปบ้านนั้น ผมมีข้อเสนอ” ทุกคนหันมาฟังผม
“ผมขอให้พวกคุณทำทุกอย่างแทนผม ไม่ว่าจะเป็นหนี้สินต่างๆ บ้านที่จะต้องสร้างใหม่ และจะต้องส่งคนดูแลพ่อแม่ของผม ถ้าทุกอย่างจะต้องเสร็จจนผมพอใจ ผมจะยอมฟังเหตุผลของพวกคุณอีกครั้ง” ผมบอก
ผมตั้งใจไว้ว่าจะทำให้ครอบครัวของผมมีพร้อม พอเพียง ทุกอย่างที่พ่อแม่ต้องมีพร้อม เช่นกัน หลังจากพูดเสร็จ ผมก็เดินออกไปข้างนอกทันที ผมเดินไปอย่างช้าๆ ไม่รู้ว่าจะเดินไปที่ไหน รู้แค่ว่าต้องเดินออกจากที่นี้สักที ในหัวก็คิดว่า
“ทำไมพวกเค้าถึงกลับมา” เดินออกมาทั้งที่ร้องไห้ น้ำตาไหลเป็นทาง แทบจะมองไม่เห็นทางที่จะเดิน
เจ้านายสาวตะโกนถาม “คิม จะไปไหนอ่า ทำไมถึงร้องไห้แบบนั้น” ผมสายหน้า
เจ้านายสาวตะโกนบอกอีก “เดินระวังรถด้วย” ผมพยักหน้ารบแทน
ไม่มีเสียงที่จะพูดอะไรแล้ว เจ็บยิ่งกว่าตอนอกหักครั้งแรกอีก หึ ผมถึงกับขำตัวเอง รู้แล้วว่าที่ผ่านมาอกหักถึงไม่ร้องไห้ เพราะมันไม่เจ็บเท่ากับตอนนี้ เจ็บจนชาไปทั้งตัว หัวมันตืนไปหมด
ก่อนหน้านี้ผมคิดว่า ผมสามารถยอมรับมันได้ ถ้าเกิดขึ้นจริง
ก็แค่คิดว่า “ก็ดีนะมีพ่อแม่รวย ครอบครัวของผมจะได้สบาย จะทำอะไรก็ได้มีคนค่อยดูแล” เหมือนเวลาเราดูในหนัง มีคนเตรียมให้พร้อมทุกอย่าง ตั้งแต่หัวจรดเท้า
แต่ในความเป็นจริงมันไม่เป็นอย่างที่คิดไว้เลย ไม่รู้ว่าผมไม่ยอมรับเอง หรือ เพราะเหตุผลของพวกเค้ามันธรรมดาเกินไป หรือ อาจจะผมคาดหวังมากจนเกินไป
เดินคิดไปก็ชนคนนู้นที คนนี้ที ปากก็พูดขอโทษโดยอัตโนมัติแต่ก็ไม่ได้มองหน้าคนที่จะขอโทษเลย
ระหว่างนั้นมีคุณชายทั้งสามคนเดินตามไปอย่างเงียบๆ ค่อยระวังให้รถชน ระวังคนที่จะเดินชน
พวกเค้าเองก็ไม่รู้จะเค้าหาน้องชายตนเองอย่างไร ไม่คิดว่าความดื้อรั้นของตนเองจะทำให้น้องเสียใจได้มากเท่านี้ ตั้งแต่พวกเค้าตามเฝ้าดูแล สี่ มาก็มีครั้งนี้แหละ ที่ สี่ ร้องไห้ให้เห็น ถึงปกติ สี่จะไม่แคร์ใครแต่เค้าไม่เคยแสดงด้านอ่อนแอ่ให้เห็น
คุณชายหนึ่ง ถาม “จะเอาไงกันดี ปล่อยแบบนี้คงไม่ดีแน่”
“นี้เดินไปเนียจะรู้ตัวบ้างรึเปล่า ก็ไม่รู้” คุณชายสามบ่น
คุณชายสองถาม “เราควรเข้าไปแบบไหนดีละ” พูดไป ก็ต้องบอกขอโทษคนมาตลอดทาง เพื่อ ไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนน้องชายของตนเอง
สรุปแล้วทั้งสามก็ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร ก็ต้องปล่อยให้น้องชายเดินต่อ แค่รถไม่ชนก็พอแล้ว ระหว่างทางที่เค้าทั้งสามเดินตามมานี้ ชนคนไปไม่ใช่น้อย ถึงแม้เจ้าตัวจะบอกขอโทษออกมาก็เถอะ แต่นั้นก็ไม่ได้ช่วยให้คนบางคนใจเย็นกับคำว่าขอโทษได้เลย
เหตุการณ์ที่พวกเค้าไม่ต้องการให้เกิดขึ้น กำลังจะอยู่ตรงหน้าของน้องชายเค้าแล้ว ในคณะที่พวกเค้าง่วนอยู่กับการขอโทษคนที่ สี่ เดินชนไป เพราะด้วยปากซอยมีคนเยอะมาก ทำให้พวกเค้าคาดสายตาไปจากน้องชาย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น