อย่าว่าแต่พี่สงสัย ผมเองก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะมันมีแค่ชื่อผู้รับที่เป็นชื่อผมเท่านั้น ไม่มีชื่อผู้ส่ง และไม่มีตราประทับด้วย ผมก็ค่อยๆเปิดออก พอเปิดออกมา พี่ๆ ถึงกับตกใจ ก็คือ ของไอทีต่างที่มีวางขายในท้องตลาดขณะนั้น และสิ่งที่ต่างออกไปก็คือ กล่องกำมยี่สีแดง เปิดออกมาคือ แหวงที่สลักสกุลตะกูลดังไว้ ไม่ต้องบอกเลยว่าอึ้งมากที่ได้เห็น หลังจากวันนั้น ทุกๆ สัปดาห์จะมีของส่งมาให้เรื่อยๆ ผมก็ได้แต่เก็บของพวกนั้นเอาไว้หรือไม่ก็ให้พี่ๆที่ร้านไปใช้ เพราะยังไงผมก็ไม่สามารถใช้ได้ทุกอย่าง
พอถามคนส่งก็พูดเหมือนกัน “ผมทำตามหน้าที่ครับ”
ผมคิดในใจ “ไม่คิดจะพลาดกันบ้างรึไง หึ”
จนวันหนึ่งก็มีของส่งมาเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งของแต่เป็นซองเอกสาร 2 ฉบับ ฉบับแรกเอกสารการตรวจเลือด ฉบับที่ 2 บัตรเคดิต สมุดธนาคาร พร้อมกับเงินจำนวนหนึ่ง ก็เรียกเสียงฮือฮาได้เลยอ่ะ สิ่งที่ผมสงสัยทำไมถึงส่งผลตรวจเลือดมาให้ด้วย และผมคิดว่า ผมไม่เคยตรวจเลือดที่ไหน นึกแล้วผมเคยไปตรวจเลือดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เพราะไม่สบายหนัก แต่นั้นก็ไม่น่าจะทำให้พวกเค้ารู้อะไรมากขนาดนั้น ผมแค่อ่านหน้าแรกเท่านั้นและหันไปดูรอบๆ มีบ้างอย่างผิดสังเกตรึป่าว ด้วยนิสัยที่ไม่ค่อยไว้ใจใครอยู่แล้ว ยิ่งทำให้ผมเก็บรายละเอียดกับสิ่งต่างๆ ที่อยู่ใกล้ตัวผมมากขึ้น
วันนี้ชั่งเป็นวันทำงานที่ไม่มีความสุขเอาเสียเลย ผมดูเหมือนจิตตกไปเหมือนกัน ผมเลยหยิบเอกสารที่มีผลการตรวจเลือดขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
คำถามที่อยู่ในใจเป็นเวลานานที่ผมคิดว่าไม่มีทางเป็นจริงได้ เอาแต่พูดว่า
“ทำไม ทำไม ทำไมละ”
นี้มันอะไรกัน ผลตรวจหน้าที่ 2 บอกชื่อชายหญิงคู่หนึ่งมาและบอกว่าผมมีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับสองคนนี้ ณ เวลานั้นผมพูดอะไรไม่ออก ผมสับสนเกินจะตัดสินใจอะไรได้ในตอนนี้ แต่ผมก็ต้องทำหน้าที่ต่อไป ให้เสร็จงานของวันไปก่อนแล้วค่อยคิด ในใจก็อยากโทรถามพ่อกับแม่ให้รู้เรื่อง แต่คิดดูแล้ว ถ้าพ่อแม่ยังไม่โทรหาแสดงว่ายังไม่รู้เรื่อง สรุปวันนั้นผมก็ดึงหน้ากากแห่งรอยยิ้มขึ้นมาใช้ เพื่อปิดทุกอย่างเอาไว้ก่อน โว้ยวายไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้นมาเพราะผมยังสงสัยว่าทำไมฝ่ายนั้นดูจะรู้ความเคลื่อนไหวของผมดีซะเหลือเกิน
ถ้าถามว่าผมรู้สึกยังไง บอกเลยว่า เสียใจ สับสน อยากถามว่าทำไมต้องทำกันแบบนี้มันสนุกนักหรอ ก็จริงบ่อยครั้งที่ผมเล่นกับความรู้สึกคนอื่น คืนนั้น ทั้งคืน ก็ทำเอาผมนอนไม่หลับสภาพก็ไม่พร้อมทำงานเท่าไร แต่ก็ต้องรับหน้าพี่ๆ ที่ค่อยจับตาดู ผมก็ได้แต่ยิ้มและทำงานเป็นปกติ
“ไงเรา ดูหน้าเหมือนคนไม่ได้นอนเลยนะ” เจ้านายคนสวยถาม
ผมบอก “ผมก็ว่าจะไม่คิดอะไรแล้ว แต่มันก็ติดอยู่ในหัวอ่ะ งันขอกาแฟดำนะครับ”
“อื้ม ไม่โทรไปถามพ่อแม่เราละ” เจ้านายแนะแนวทางให้
ผมบอก “ก็อยากทำแบบนั้นอยู่หรอกครับ แต่นี้ไม่ติดต่อมาแสดงว่าเค้ายังไม่รู้เรื่อง”
“เอานี้ แล้ววันนี้จะทำงานไหวไมนี้เรา ตายังกับหมีเลย” เจ้านายถามด้วยความเป็นห่วง พร้อมยืนกาแฟมาให้ ไม่ไหวก็ต้องไหว อยู่คนเดียวอาจจะเป็นบ้าได้
ผมบอก “ไหวครับ ดีกว่าจิตตกอยู่ห้อง” พูดเสร็จผมก็กลับมาทำหน้าที่เหมือนเดิม
ต่อมาหลายวันที่ผมมีอาการดีขึ้น และตั้งสติที่จะทำงาน แต่งนิยาย วินัยในการเล่นหุ้น และสังเกตผู้คนในแต่ละวัน นี้กูระเวง หรือ กูกลัวนิ
อาทิตย์นี้ผมต้องโทรหาที่บ้าน อยากถามเรื่องบ้านว่าเป็นยังบ้าง ถึงผมจะส่งจะเงินให้ทุกอาทิตย์ก็ตาม
“โหลๆ แม่ บ้านเป็นยังไงบ้างแล้ว เสร็จไปเท่าไร” ผมถามปลายสาย
แม่บอก “ตัวบ้านเสร็จเกือบหมดแล้ว ตอนนี้ทำหน้าบ้านอย่างที่แกต้องการอยู่”
“เอาตรงที่นั่งให้เหมือนหน้าบ้านย่าเลยนะ นั่งรับลมสบายดีผมชอบ” ผมบอกแม่
ตอนไปเที่ยวบ้านย่า ผมชอบที่นั่งหน้าบ้านมากเลย มันเย็นสบาย นั่งที่ไรได้หลับซะทุกที ผมเลยฝันมาตลอด ถ้าพ่อแม่ทำบ้านใหม่ จะขอให้หน้าบ้านเหมือนที่บ้านย่า
“แล้วที่ผมส่งให้พอใช้ไมอ่ะ ถ้าไม่พอจะได้ส่งเพิ่ม” ผมถามแม่
แม่ตอบ “พอเหลือใช้ แกแหละมีก็เก็บไว้บ้าง ไม่ต้องเอามาให้หมด แค่นี้ก่อนนะต้องไปดูพ่อแก เดียวจะตีกับช่างอีก” พูดจบ แม่ก็ว่างสายไปเลย
ผมละอยากจะขำ ไอ้ตายสิ พ่อครับ อยู่ๆไม่ถูกใจแกนิดหน่อยก็โวยวายใหญ่โต มิน่าละบ้านถึงเสร็จช้ากว่ากำหนด เพราะช่างมัวแต่เถียงกับพ่ออยู่นี้เอง พอคุยแล้วก้รู้สึกว่าที่บ้านต้องมีอะไรแน่ และ นี้ก็เป็นครั้งแรกที่แม่ว่างสายผมก่อนด้วย
มัวแต่จิตตกมาหลายวันจนลืมเรื่องที่อยากรู้ไปว่าจะหาข้อมูลของตะกูลนี้ซะหน่อย
“โห ไม่ได้เปิดโน็ตมาหลายวัน ดีนะตรู ปั่นต้นฉบับเสร็จไปก่อนหน้านี้” ผมบ่นกับตัวเอง
เปิดหาได้สักแปปก็เจอ โอโห้ ถึงขั้นตกใจบ้านมึงรวยไปไหนวะเนีย ดูตารางบอร์ดบริหารบริษัทนี้ ไม่ใช่เล่นเลย ลูกชายบ้านทั้ง 3 คน หน้าตา สถานะ การศึกษา การ
ทำงาน มีบริษัทเป็นของตัวเอง นอกจากบริษัทของผู้เป็นพ่อ ดีพร้อมหมดทุกอย่าง เรียกได้ว่า สมบรูณ์แบบ มีธุรกิจในเครือข่ายอยู่หลายธุรกิจที่มียอดทางการเงินดีเยี่ยม ติดอันดับท็อปผู้บริหารและยังเป็นที่สนใจของหนุ่มสาวๆ ไฮโซทั้งหลายอีกด้วย ผมหันมาสนใจรูป ลูกชายทั้ง 3 ของตะกูลนี้ใหม่
“นี้เป็นพี่น้องกันจริงหรอวะ” ผมบ่นกับตัวเอง
สลับสายตาดูรูปผู้ชายทั้ง 3 อย่างน่าสงสัย ไอ้หล่อนะพอจะเข้าใจได้อยู่ แต่ทำไมหน้าตาพวกมึงไม่เหมือนกันเลยวะ
“นี้ถ้าเราต้องไปเป็นพี่น้องกับพวกนี้จะไหวไมเนีย” ผมบอกตัวเอง ก็ดูเอาสิว่าพวกมัน หล่อ สูง สง่างาม แล้วผมละ คนละอย่างกันเลย
หลังจากนั้นก็ไม่มีของส่งมาเกือบสองอาทิตย์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น