“คุณจะทำอะไร” ยูริถาม / กลิ่นนี้ หึ... หมอนี้จริงด้วย
ผมพูด “ปีที่แล้วคุณไปเมืองไทยมารึป่าว” จ้องหน้า
“ผมไม่เคยไปที่นั้น หรือที่ไหนๆ เลย” ยูริพูด จ้องหน้าผมกลับ
ผมพูด “รู้ไม ยูริ โทษของการโกหกจะเป็นยังไง” ยืนหน้าให้ไปใกล้ยูริ
“ผมไม่ได้โกหก ไม่มีเหตุผลอะไรที่โกหกคนเย็นชาอย่างคุณ” ยูริพูด
ผมพูด “คุณโกหก” ผมปล่อยมือยูริเป็นอิสระ ถอยหลังออกมาได้ระยะนึง
ผมพูด “หึ...ผม เกลียด คน โกหก” คำพูดที่ออกมาอย่างชัดทุกคำ
ตอนนี้ร่างบางตรงหน้าตัวแข็งทือ ถ้าฟังจากการพูดดูก็รู้ว่าร่างบางไปมาและไอ้ประโยคที่ว่า ไม่มีเหตุผลอะไรที่โกหกคนเย็นชาอย่างผม ก็เท่ากับว่า ร่างบางมีข้อมูลผมบางแล้ว
ผมพูด “ยู กลับ” ยู ร้องบอก “มีคนกำลังมา มีคำกำลังมา” ผมกระโดดลงมาทันที รีบวิ่งเมื่อเท้าแตะพื้น ได้ยินผ็ดูแล ตะโกนถามร่างบางว่า ร่างบางเป็นอะไร
พอกลับมาถึงที่พักก็โดนสอบถามซะยกใหญ่ แค่ผมหนีจากพวกเค้าและนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมหนีจากการดูแลของพวกเค้า ขึ้นห้องผมก็ตรงไปอาบน้ำเลย พอออกมาก็เห็นเจ้ายู จัดขนเตรียมตัวนอน
ผมพูด “แปลกแฮะ ไงนอนก่อนเรา” ผมนอนตะแครงหันไปทางมัน
“สี่ ใจร้าย ใจร้าย” ยู ร้อง มันว่าผมเสร็จก็มุดหัวนอนเลย
ผมยิ้มที่มุมปาก “หึ...เป็นนกแสนรู้จริง งอนให้ตลอดนะ” ผมก็นอนง่วงเกินกว่าจะมาทะเลาะกับนก
PART ยูริ
“คุณหนูเป็นอะไรรึป่าวครับ” คิเคียวพูด ด้วยสีหน้าเป็นห่วง เพระร่างตรงหน้ายังดูตกใจอะไรสักอย่าง
“คุณหนู คุณหนู” ทาเคชิ เขย่าแขนคุณหนู เบาๆ
ยูริพูด “หืม...อ้อ ฉันไม่เป็นอะไร แค่คิดอะไรเพลินๆ” เดินกลับมาที่เตียงนอนตัวเอง
“คุณหนูแน่ใจนะครับ ว่าไม่เป็นอะไร” คิเคียวพูด มือกำลังปิดหน้าต่างบานใหญ่ ดึงผ้าม่านปิดให้เรียบร้อย
“ถ้ามีอะไรก็เรียกพวกผมนะครับ” ทาเคชิพูด แล้วเดินออกไปพร้อมคิเคียว
ผมนอนคิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ผมยอมรับ ตกใจ ไม่คิดว่าเค้าจะมาหาที่นี้ ผมรู้ว่าแล้วอยู่ที่นี้ ผมมีข้อมูลเกี่ยวกับเค้าทุกอย่าง ตารางเที่ยว ตารางเรียน สิ่งที่เค้าชอบ อาหาร เสื้อผ้า ต่างๆ ผมถูกฝึกให้พร้อมที่จะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างกายเค้า หรือ เรียกแบบเป็น ภรรยาเค้า นั่นเอง เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่จัดการเองโดยที่ผมก็เพิ่งมารู้ไม่นานมานี้เอง
พอผมรู้ว่า ผมหมั้นกับเค้า ผมดีใจมากเพราะเค้าเป็นคนที่ผมชอบตอนเด็กๆ ตอนนั้นเค้าเป็นคนที่น่าสนใจมีตาในสีแดง สำหรับคนอื่นดูน่ากลัว ผิดกับผมสายตานั้นดูโดดเดี่ยวมาก ผมทำหลายอย่างเพื่อให้เค้าสนใจผม แต่เค้ากลับเอาแต่นอนอย่างเดียวเลยไม่ยุ่งไม่สนใจใคร ผมใช้แผนของกินโดยการชวนกินองุ่น เค้าจ้องหน้าผมกลับ ผมก็คาบองุ่นไว้ในปากแล้วส่งลูกองุ่นด้วย ปากต่อปาก เค้าตกใจมาก น่ารักมาก
แต่ใครจะไปรู้ละว่าเด็กน่ารักแบบนั้นโตมาจะเย็นชาขนาดนี้ แถมตัวใหญ่กว่าผมอีก ดูตอนนี้ผมเทียบเค้าไม่ติดเลย เค้ามีอำนาจกับความรู้สึกผมมาก แค่คำพูดว่าเค้า “เกลียดคนโกหก” ผมแทบจะหมดแรงยืน ทั้งที่ผ่านมาผมไม่เคยสนใจใครนอกจากรอเค้า เพียงคนเดียว เพราะถ้าผมไม่รักเค้ามากก็คงไม่ทนฝึกฝนตัวเองและรอจนถึงทุกวันนี้
ผมพูด “ผมรักคุณนะ อย่าเย็นชากับผมแบบนี้” หลับตาพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมา
เช้าวันต่อมาผมเดินทางกลับเมืองไทยทันที ที่จริงก็ไม่ได้บอกครอบครัวว่าจะกลับ กำหนดกลับมันสิ้นเดือน ไม่บอกยังไงพ่อก็รู้ เดียวผู้ติดตามก็รายงานเอง ผมเดินตรงไปรถที่จอดรออยู่ ผมบอกให้คนขับรถไปส่งที่คอนโดตะวัน
ไม่นานผมก็ถึงคอนโดตะวันและลูกคุณด้วย ที่จริงผมก็ซื้อที่นี้แหละไว้ห้องนึง ผมให้ลูกคุณจัดการเรื่องนี้ให้ระหว่างที่ผมเรียน พอไปกถึงหน้าห้องตะวันผมก็....
ปังๆ
ตะวันพูด “ไอ้คุณชายสี่ มึงจะเคาะเบาๆ ไม่เป็นรึไง” มันเปิดประตู ผมก็เดินผ่านมันเข้าไป
“ลูกคุณยังไม่มาหรอ” ผมพูด เดินมายนั่งโซฟา
ตะวันพูด “ออกไปซื้อของ เดียวก็มาละ” มันแบมือมาที่นหน้าผม
“อะไร...?” ผมพูด
ตะวันพูด “ของฝากกรูอ่ะ” ผมยิ้มที่มุมปาก
“งันถามใหม่ มึงอยากได้ของฝากหรือของขวัญ” ผมพูด
“กรูเลือกของขวัญ” อันนี้ไม่ใช่เสียงผมกับตะวัน เสียงของลูกคุณ ที่ในมือสองข้างเต็มไปด้วยของกิน
“ไม่ค่อยจะเลยนะ” ผมพูด ลูกคุณยกน้ำมาเผื่อผมสองคน
ตะวันพูด “เอ้อ ของขวัญที่ว่าคืออะไร...?” สองคนจ้องมาที่ผม
“เดินทางมาแล้ว คงพักที่ไหนสักแห่งในกรุงเทพ” ผมพูด มองกันอย่างงง ผมมยืนซองเอกสารให้กับเพื่อนทั้งสอง ตะวันและลูกคุณรับมา ค่อยๆ เปิดดู
“เป็นยังไงบ้าง ถูกใจ กับสิ่งที่หามาให้รึป่าว” ผมพูด นั่งไขว้ห้างมองเพื่อน ไม่พูดอะไร เอาเป็นรู้กันว่าถูกใจสุดๆ อ่านเอกสารอื่นๆ ต่อ
“ส่วนวิธีการจับต้องของขวัญนั้น พวกนายต้องคิดเอง คงไม่ยากเกินไป งันเล่าเรื่องงานที่จะเกิดขึ้นอีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้วกัน มาฟังความคิดเห็นกันหน่อย” ผมพูด
การจัดงานเปิดตัวผมพร้อมการโอนตำแหน่งประธานบริษัทด้วย ซึ่ง งานนี้จะต้องพบคนในสังคมธุรกิจต่างๆ มากมาย หนึ่งในกลุ่มนั้น ก็มาพร้อมกับผมในวันนี้ด้วย ก็คนที่ชอบโกหกไงครับ
ตะวันพูด “ไอ้คุณชาย แล้วต้องการให้พวกกรูช่วยอะไร” หันมาหาผม ซึ่ง กำลังหาของกินอยู่
“ก็แค่ไปงานเท่านั้น ดูแล้วไม่น่าจะพร้อมทำอะไรได้” ผมพูด ไม่ได้มองตะวัน
ลูกคุณ “นี้มึงหมายความว่าไง” ผมรีบไปจับมือมันไว้ก่อนเลย ก่อนที่ทัพพีจะมาเคาะหัวผม เพราะมันกำลังทำอะไรให้กินอยู่
“ในเย็น ไม่ได้ดูถูก วันนั้นของขวัญจะมาในงานนั้นด้วย และมันไม่มีอะไรมาก ขอแค่ประกบเราเท่านั้นเอง” ผมพูด หันกลับมาที่ตู้เย็นต่อ
ตะวันพูด “มึงหาองุ่นหรอ สี่”
“เอ้อ พวกนายไม่ได้ซื้อมาหรอ” ผมพูด ลูกคุณเดินมาหยิบให้ มันล้างใส่กล่องให้อย่างดี ผมถือมานั่งกินที่เดิม
ตะวันพูด “ของโปรดมึงจะลืมได้ไง รับประทานมากกว่าข้าวอีก” ดูมันประชดสิครับ
“ไม่รู้สิกินแล้ว มันหวาน” ผมพูด ยักคิ้วกวนให้ตะวัน กับข้าวก็เสร็จพอดี
พวกเรากินข้าวไป ก็คุยเรื่องงานไปด้วย พอกินเสร็จก็แยกย้ายกันไป ตกลงกันว่าจะเจอกันวันงานทีเดียว ผมกลับมาบ้านก็เตรียมตัวนอนเลย เดินออกมาจากห้องน้ำท่อนล่างใส่กางเกงนอนขายาว ท่อนบนเปลือยเปล่า ผ้าพาดไหล่ นั่งลงบนเตียง
ผมพูด “แค่องุ่นเม็ดเดียวมันจะเป็นพันธะหัวใจได้หรอ ไม่ง่ายไปหรอ คุณยูริ” เดินไปเก็บผ้าเช็ดตัว แล้วกลับมานอน อากาศเย็นและกลิ่นหอมนี้ก็ชวนให้น่านอนยิ่งนัก หึหึห...
“หืม...เปิดไว้หรอ สงสัยจะรับลม” เสียงของผู้ก้าวเข้ามาในห้อง
“กล่องอะไร...องุ่นเยอะจัง ดูจะชอบกินเป็นพิเศษ” เสียงของคนนั้น
เสียงเปิดกล่ององุ่น “ขอชิมหน่อย...อื้ม หวานจัง” เสียงของคนนั้น ค่อยๆ นั่งลงที่ข้างเตียง มือจับใบหน้าของคนที่นอนบนเตียง ก้มลงจูบเม้นริมฝีปากล่างบนเบาๆ จมูกจรดแก้ม
“หลับลึกจริงๆ เสื้อก็ไม่ใส่ รู้แล้ว ว่า หุ่นดี” เสียงของคนนั้น หยิบผ้าห่มเพื่อจะห่มให้
พึบ...!
“เฮย...นี้ คุณ...”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น