งานแรกที่ผมทำคืนงานร้านสะดวกซื้อ ก็ทำไปได้สักพักปัญหาหนึ่งที่ไม่อยากมีเลย ผู้ช่วยมาบอกว่ามีคนในร้านชอบผม พอได้ยินก็รู้เลยว่าใคร สังเกตมาสักพักแล้ว คำตอบก็คนที่คิดไว้ ผมคิดในใจ “เราจะไม่อะไรแล้วเชียว เล่นกันแบบนี้เหรอ หึ อย่ามาหาว่าใจร้ายก็แล้วกัน”
ผมก็บอกผู้ช่วยว่า “เหรอครับ” (ยิ้ม)
พูดเสร็จผมก็กลับไปทำงานตามปกติ ผมรู้ว่ามันไม่มีทางจบง่ายแบบนี้แน่ ผมคงต้องโดนเล่นไปเรื่อย หรือก็โน้มน้าวจิตใจเป็นแน่ จากวันที่รู้แน่ชัดแล้วว่า รองผู้ช่วยแอบชอบผม ก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังตั้งใจที่จะทำงานต่อไปแบบไม่สนใจใคร
ผู้ช่วยก็พูดลอยๆขึ้นมาว่า “แม้รองผู้ช่วยไม่อยู่เหงาเหมือนกันนะ ไม่มีใครให้ได้ด่าเลย”
พนักงานสาวใหญ่ก็พูดขึ้นมาบาง “คนแถวจะคิดถึงมันบ้างไมน้า”
ส่วนไอ้ที่ต้องทนฟังนะเหรอก็ไม่ใช่ใครก็ผมคนนี้แหละ คิดในใจ “ไม่ต้องให้กลับมาเลยก็ได้นะครับ” ก็ทำงานจนเสร็จก็ถึงเวลากลับ ก็ถูกเรียกให้มารับหน้า รองผู้ช่วยที่กำลังจะไปประชุมกับหัวหน้า ผมก็บอกว่า “ขอให้โชคดี” ทั้งที่ในใจนะเหรอ “ไปแล้วไม่ต้องกลับมานะ บาย หึ”
กลับไปที่มหาลัยก็แต่งตัวมาเรียนปกติ มีบ้างที่ในคาบเรียนแอบนอนเพราะด้วยความที่ทำงานมาตอนการคืน พอเรียนเสร็จก็พาร่างตัวเองมาที่ห้องพัก เปลี่ยนเสื้อผ้านอนเลย พอถึงเวลาก็ตื่นมาทำงานตามปกติ วันนี้การทำงานก็เหมือนททุกวันที่ทำ แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือ มีโทรศัพทท์หาและต้องการที่จะคุยด้วย
ผมถามผู้ช่วย “ใครเหรอครับ”
ผู้ช่วยว่า “รับ รับไปเถอะเดียวก็รู้”
ผมก็รับมา “สวัสดีครับ” พอได้ยินเสียงปลายสาย ด้วยความที่ไม่อยากได้ยินอยู่แล้ว จึงหลบไปคุยด้านในโดยไม่มีใครได้ยิน
“มีอะไรเหรอครับ รองผู้ช่วย”
รองผู้ช่วยก็พูดว่า “คิม ผู้ช่วยบอกแล้วใช่เปล่าว่า ผมชอบคุณ”
“อยู่นี้ผมเหงามาก อยากไปทำงานที่ร้าน อยากเห็นหน้าคิมด้วย” ซึ่ง ผมที่ฟังอยู่กำหมัดแน่นท่องใจว่า “ใจเย็นไว้ไอ้คิม” ผมท่องอยู่ได้สักพักก็บอกรองผู้ช่วยว่า
ผมบอก “รองผู้ช่วย ผมต้องไปทำงานแล้ว เดียวจะโดนบ่น รำคาญ” พูดเสร็จก็ไปยืนคืนให้ผู้ช่วย แล้วก็เดินไปทำงานต่อเป็นอะไรที่ผมรู้สึกหงุดหงิด
ทุกๆ วันที่เหมือนเดิมจนผ่านไปเป็นปีๆ พอถึงปี 3 พวกผมทั้ง 3 ก็ออกจากงานเพราะด้วยร่างกายเริ่มจะไม่ไหว และกำลังใกล้เรียนจบแล้ว แต่ระหว่างนั้นก็หางานใหม่ทำด้วย ชีวิตมหาลัยก็ธรรมดาเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไปจนมาได้ทำงานที่ร้านอินเตอร์เน็ตที่ได้รับการแนะนำมาจากพี่ร้านเน็ตที่ไปเล่นประจำ
งานใหม่ที่ได้ทำก็สบายมีเวลาเรียนและพักผ่อนด้วย ทำให้ชีวิตดูสบายมากขึ้น มีความสุขกับเพื่อน เช่น ไปเที่ยวด้วยกัน ร้องคาราโอเกะ เดินเล่น ผมก็ทำงานด้วย เรียนด้วยจนจบและมาทำงานที่ร้านเน็ตจนเป็นคนประจำมีเงินเป็นเดือน ผมก็เป็นเด็กดีที่จะส่งเงินให้กับพ่อแม่ทุกๆเดือน
พวกผมทั้ง 3 ทำงานร้านเน็ตได้เกือบปี ไอ้ตะวันถูกครอบครัวเรียกตัวกลับบ้าน
“ขอโทษนะเว้ย ที่ไม่ได้ทำงานกับพวกมึง” ไอ้ตะวันมันบอก
ผมถาม “เกิดอะไรขึ้นวะ อยู่ดี ดี ที่บ้านเรียกตัว มึงแอบมีเรื่องมารึเปล่าแล้วไม่บอกพวกกู”
“เปล่า เปล่า กูไม่ได้มีเรื่อง ที่บ้านเค้าให้กูไปดูแลงานที่บ้าน” ไอ้ตะวันบอก
ไอ้ลูกคุณถาม “งานนี้คงไม่ได้โดนจับแต่งนะเว้ย” เล่นเอาผมขำไป เรื่องนี้เกิดขึ้นกับไอ้ตะวันบ่อยจนพวกเราเริ่มชินครับ เพราะความหน้าตาดี ฐานะดี ที่บ้านมันก็อยากให้มันได้คนที่ถูกใจ (ที่บ้านมันอ่ะ) แต่มันก็ไม่เลือกสักคน ขออ้างที่มันใช้ก็บอกว่าไม่ถูกใจ หรือ ไม่ก็หนีมากรุงเทพโดยไม่บอกที่บ้าน
รายต่อมาก็ไอ้ลูกคุณ มันบอกว่าที่บ้านอยากให้มันไปทำงานกับพี่สาวที่ใต้
“ไปก่อนนะ ไอ้คิม มันดียังไงกูจะกลับมาชวนไปทำด้วย” ไอ้ลูกคุณบอก
ผมบอก “เออ ยังไงก็ได้ กูยังหาตัวตนไม่เจอ ไปก็ดูแลตัวเองดี ดีละ กูเป็นห่วง” ตอนนี้ก็เหลือผมคนเดียวที่ยังทำงานที่เก่า ผมรักอิสระ เลยหางานเสริมทำไปด้วย
มีพี่ที่รู้จักกันแนะนำให้เล่นหุ้น เดียวนี้เด็กวัยรุ่นก็หารายได้แบบนี้กันแล้ว พี่แกสอนมาได้สักพัก ได้เวลาที่ผมจะต้องลงมือบ้างแล้ว
“วันนี้ของแบบยกแถวนะ ขอแค่กำไรสองเท่าที่ซื้อมาพอ ไม่โลภ หึ” ผมบอกตัวเอง พี่แกสอนไว้ต้องมีวินัยในการเล่น ผมเล่นจนมีเงินเก็บก้อนใหญ่ให้พ่อแม่ไปสร้างบ้านใหม่
“เงินที่ส่งไปให้อ่ะ ผมให้แม่กับพ่อสร้างบ้านใหม่นะ ไม่พอยังไงโทรมาบอกจะได้โอนให้อีก” ผมโทรศัพท์บอกแม่
แม่ถาม “ไปเอามาจากไหนเยอะขนาดนี้ ไม่ได้กู้มาใช้ไม”
“ไม่ได้กู้ นี้เป็นเงินเก็บได้กำไรจากหุ้น” ผมบอกแม่ ผมรู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่ผมมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ทำอยู่ พอจัดระเบียนในการเล่นหุ้นได้ ผมยังหาอย่างอื่นทำไปด้วยนั้นก็คือ เขียนนิยาย ตอนแรกก็เขียนเล่นๆ ส่งให้ไอ้สองคนนั้นอ่าน
มีอยู่วันหนึ่งผมดันทำสมุดที่เขียนนิยายหาย ไม่รู้ว่าไปทำหายไว้ที่ไหน เพราะวันนั้นออกไปเที่ยวกับเพื่อน
“โถเอ่ย ดันไปทำหายที่ไหนละ วันนี้ไปมาตั้งหลายที่” ผมบ่นกับตัวเอง
เจ้านายคนสวยถาม “คิม บ่นอะไรอยู่ คนเดียวละเรา หรือยังเที่ยวไม่ละเรา”
“เปล่าหรอกครับพี่ แต่ผมดันทำสมุดแต่งนิยายหายไปนะ ไม่รู้ว่าตกที่ไหน เซ็งอ่ะ” ผมบ่นให้พี่แกฟัง พี่แกก็ทำหน้าเอื้อมๆ ส่วนผมก็ยิ้มแห้งๆ ไป
ตอนค่ำของวันนั้นก็มีโทรศัพท์ที่ไม่ขึ้นเบอร์ ตอนแรกว่าจะไม่รับ แต่เผื่อเป็นเพื่อนก็เลยยรับ
“สวัสดีครับ” ผมพูด
“คุณเป็นเจ้าของสมุดนิยายที่ชื่อ......รึป่าวครับ” ปลายสายถามผม ผู้ชาย?
“ใช่ครับ ของผมเอง คุณจะให้ผมไปรับได้ที่ไหนครับ” ผมถาม
“เดียวผมเอาไปให้เองครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณด้วย ช่วยบอกสถานที่ ที่ผมสามารถจะไปพบคุณได้ครับ” ผู้ชายในสายถามผม
ผมก็บอกที่อยู่ร้านไป ผมไม่รู้ว่าผู้ชายในสายเป็นใครมาจากไหน ถ้ามีผู้ใหญ่ด้วยน่าจะปลอดภัยมากกว่า อีกอย่างเค้าจะคุยอะไรกับผมละ อีแค่คืนสมุดนิยายนี้มันจะเรื่องมากไปนะ
“ขอโทษนะครับ ร้านอยู่ตรงไหนนะครับ ผมเดินเข้ามาเกือบกลางซอยแล้ว” ผู้ชายนิรนามโทรเข้ามาถามทางอีกรอบ
“ออ คุณใส่เสื้อสีอะไรอ่ะครับ เดียวผมจะได้โบกมือให้” ผมบอกไป
“ผมใส่เสื้อนอกสีดำครับ ออ ออ นั้น ผมเห็นคุณแล้ว” ผู้ชายนิรนามพูด ขณะที่ผมโบกมือให้เค้า พอเค้าถึงหน้าร้านผมก็ถามหาของเลย
“ใจร้อนจังครับ จะไม่ฟังเรื่องที่ผมจะคุยด้วยเหรอครับ” ผู้ชายนิรนามพูด
“คุณก็คืนก่อนได้นี้ครับ แล้วค่อยคุยผมไม่ได้ไปไหน ได้ของคืนก็ดีแล้ว” ผมบอก
“นี้ครับ ผมชื่อ นที ผมทำงานเกี่ยวหนังสือนิยาย” นายนทีพูดพร้อมกับหยิบสมุดนิยายมาคืนให้ผม รับมาก็ฟัง สรุป...เกี่ยวไรกับกูเนีย หลังจากนั้นนายนทีก็พูดคุยกับผมโดยมีเจ้านายสาวสองคนนั้งฟังอยู่ข้างๆ สรุปคือ เค้าอยากให้ผมเอานิยายที่แต่งไปลงตีพิมพ์ที่บริษัทเค้าโดยค่าตอบแทนตามยอดขายหนังสือนิยาย
ผมมาปรึกษาเจ้านายทั้งสอง เจ้านายเองก็อยากให้ผมลองทำงานนี้ดู เพราะมันก็เป็นงานอดิเรกที่ผมทำประจำรองลงมาจากการเล่นหุ้น ถ้ามีรายได้ทางอื่นที่ไม่หนักหนาอะไรก็น่าลองเสี่ยงดู ผมตกลงที่จะนำนิยายที่แต่งตีพิมพ์ที่บริษัทของนายนที
“ผมคิดว่าเราคงร่วมงานได้ดีนะครับ อย่าลืมที่ข้อตกลงที่ทำกันไว้นะครับ” ผมบอกขณะกำลังจับมือกับนายนที
“แน่นอนครับ ยังไงสิ้นเดือนนี้ เรื่องที่คุณแต่งในเล่มนี้คงปิดเล่มทันนะครับ” นายนทีพูด
ผมรับปากที่จะส่งเรื่องที่แต่งล่าสุดให้กับเค้าก่อนสิ้นเดือนนี้ ตั้งแต่นั้นมาผลงานก็เป็นที่ยอมรับของคนหลายกลุ่มที่ชื่นชอบ ความฝัน ความรัก ความหลงไหล ต่างๆ ฯลฯ
จนเช้าวันหนึ่งที่ดูสบายก็เดินมาทำงานปกติ พี่สาวคนสวยทั้งสองก็บอกว่ามีพัสดุส่งมา ผมเดินไปหาหลังเธอหลังเปิดร้านเสร็จ กล่องใหญ่มากและก็หนักด้วย
พี่ๆ ก็บอกว่า “เปิดดูสิคิม พี่สงสัย ทำไมมันหนักจัง” เออ ผมก็คิดแบบนั้นแหละพี่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น