จนวันนี้ก็มีส่งมาดูเหมือนจะเป็นของฝากกับซองเอกสาร ผมเลือกที่จะเปิดกล่อง แกะออกมาก็เป็นของจากต่างประเทศ ส่วนมากที่ส่งมาก็เป็นของกิน ดูเหมือนจะพึ่งมาถึงสดๆร้อนๆเลยแหละ แบบนี้ก็พอจะรู้สถานะคนส่งอยู่บ้าง
“อื้ม มีแต่ของกินทั้งนั้นเลยครับพี่” เปิดออกถึงกับเรียกความอ้วนของผมกลับมาเลยครับ ท่าน
“มีแต่ของที่ผมอยากกินทั้งนั้นเลยด้วย” ผมพูดออกมาดังมากอ่ะ มันเป็นขนมมาจากหลายจังหวัดในญี่ปุ่น โดยเฉพาะช็อคโกแล็ตชาเขียวนี้อร่อยมาก
ถึงผมไม่เคยไปต่างประเทศ ผมก็รู้จักอาหารหลาย เพราะชอบดูสารคดีความเป็นไปของโลกใบนี้ ที่บ้างครั้งก็น่าอยู่บ้าง ไม่อยู่บ้างก็ตาม
“ผมเอาอันนี้” ผมพูดไป มือก็หยิบไป ผมหยิบมาไม่กี่อย่าง
จากนั้นผมก็แจกจ่ายอย่างเคย ไม่ว่ายังไงก็คนเดียวไม่หมด บวกกับการไม่มีอารมย์จะทำอะไรมากนั้นด้วย หลังจากที่พูดคุยกับพี่ๆ เสร็จก็หันมาสนใจซองเอกสารที่เปิดออกดู พาสเปอร์ส วีซ่า และจดหมายหนึ่งฉบับ ผมเปิดอ่าน
“ถึง...สี่
“พี่ก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงนะ พี่พึ่งกลับมาจากต่างประเทศ ของที่ส่งไปให้คงถูกใจนะ ครั้งที่แล้วคงได้อ่านเอกสารผลการตรวจเลือดกับเงินไปให้ ทำไมถึงไม่ใช่เงินที่พี่ส่งให้ละ มันน้อยหรอ “สี่” หรือตกใจที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น
พี่อยากให้ “สี่” เข้าใจเรานะ จริงที่มันกระทันหันแต่พี่ไม่สามารถทนต่อไปได้อีก ยิ่งเห็น “สี่”ต้องทำงานหนักแบบนี้
ตามสัญญาของพ่อคือ 25 ปี ที่จะรับ”สี่” กลับมาอยู่ที่บ้านของเรา เมื่อเรามีสถานะที่พร้อมและมั่งคง ตลอดเวลาพี่ตามหาเรามาโดยตลอด จนรู้ว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรบ้าง ที่จริงก็ส่งคนไปดูบ้าง แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากเพราะด้วย”สี่“ทำอะไรด้วยตัวเองถึงบ้างครั้งจะเกินตัวไปบ้าง อีกไม่นานนะ
”สี่” พี่คนนี้จะไปรับกลับมา เชื่อพี่นะ”
จาก...พี่หนึ่ง ”
“เชื่อหรอ...? เป็นใครถึงมาพูดต้องเชื่อละ” ผมพูด
เมื่อได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ผมก็คิดถึงคำถามที่ตัวเองคิดมาโดยตลอด ผมค่อนข้างต่างจากคนในครอบครัว ทั้งผิว หน้าตา นิสัย
“ไม่เป็นไร ต้องผ่านมันไปได้แน่” ผมให้กำลังใจตัวเอง อีกอย่างมันยังไม่ได้มาจากปากของพ่อกับแม่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตตามปกติ แต่ก็ยังมีเรื่องนั้นเข้ามาอยู่ในหัว ไม่ได้คิดว่าจะต้องทำยังไง แต่กำลังหาวิธีที่จะรองรับกับอารมย์ที่จะเกิดขึ้น ว่าถ้าเจอสถานการณ์แบบนั้นจริงผมจะเป็นยังไง ผมสามารถใจเย็นพอที่จะฝั่งคำแก้ตัวของผู้เป็นพ่อที่แท้จริงได้รึป่าว และถ้ามันเป็นจริงขึ้นมา ผมควรที่จะทำอะไรก่อน
“อันยองไอ้คิม!” ไอ้ตะวันโทรเข้ามา
ผมตอบ “เออ ไม่ต้องแหกปากขนาดนั้นก็ได้ กรูได้ยินแล้ว”
“ก็กรูเรียกมึงหลายรอบแหละ เสือกไม่ตอบนี่หว่า” มันว่า
ผมว่า “ไงมึงวันนี้มีไรถึงโทรหากรูได้อ่ะ เห็นว่างานยุ่งไม่ใช่หรอครับ คุณพ่อเลี้ยง” ผมกวนตีนใส่มัน
ตั้งแต่มันกลับไปบ้านก็เห็นว่างานยุ่งมาก บ่นว่าเหนื่อยไม่ขาดปาก แต่พวกเราก็ยังติดกันอยู่ตลอด ไม่คุยโทรศัพท์ ก็ผ่านทางโชเซี่ยลเน็ตเวิร์คต่างๆ ที่เรียกว่า ใช้บริการฟรีอ่ะครับ ให้อยู่ครบองค์ประชุมคุยกันยันเช้าอ่ะครับ
“ได้ข่าวยอดขายหนังสือนิยายดีนี่หว่า” มันบอก
ผมว่า “ก็ได้ขึ้นเรื่อยๆ วะ ไม่เหนื่อยมาก รับเงินแบบสบายแต่หนักหัวชิบ”
“เออ เหนื่อยก็พักบางสิวะ มาค้างบ้านกูไมละ จะได้มาชนกันด้วย” มันบอกพร้อมเสียงหัวเราะชอบใจ
ไอ้ชนที่ว่าก็ไม่ใช่อะไรหรอกครับ รับประทานสุราแต่ไม่มีนารีนั้นแหละครับ (อันนี้ขอสุภาพไว้หน่อย มันคือสไตล์ผมเอง)
ผมตอบ “เดียวขอเคลียร์บางเรื่องก่อนวะ ยังไม่ลงตัวหลายอย่าง”
“ดูช่วงนี้มึงจะเงียบไปนะไอ้คิม มีเรื่องอะไรรึป่าว นี้ไอ้ลูกคุณก็ถามกูอยู่” ไอ้ตะวันถาม
ผมตอบ “ไม่มีอะไรมากหรอกวะ กูต้องส่งเรื่องย่อให้นายนทีก่อนอ่ะ”
ผมรู้ว่าผมกำลังโกหกมันแต่ผมไม่มีทางเลือกสำหรับเรื่องนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจปิดบังเรื่องที่เกิด แต่เรื่องมันยังไปไม่ถึงไหน และผมก็ยังไม่พร้อมจะย่อมรับกับเรื่องนี้เท่าไร
อีกอย่างไม่อยากให้พวกมันทั้ง 2 คน ต้องเป็นห่วงผมด้วย เพราะถ้าพวกมันรู้คงบินมาหาทันที พวกนี้ใจมันถึงอยู่
“เออ ก็แล้วไป” ไอ้ตะวันมันตอบ ผมคิดในใจ หึ กูรอด
“แต่! ถ้ามึงโกหก แล้วกูรู้ที่หลัง มึงโดนนะไอ้คิม” ไอ้ตะวันมันตอบโดยเน้นเสียงประโยคหลังเอาซะผมถึงกับสะดุ้ง
ผมตอบ “เออ ไอ้นี้ กูมีผลงานให้มึงตามเกือบทุกเดือนยังจะมาสงสัยกูอีก” ผมก็แถไปละครับ
“เออ แค่นี้ก่อนนะครับ คุณชาย กูมีงานเข้า เดียวว่างจะโทรหาใหม่” ไอ้ตะวันตอบ
ผมตอบ “เออ ดูแลตัวเองดีๆละ กูเป็นห่วง” พูดจบ มันก็กดว่างสายไป
ตลอดสัปดาห์ พวกมัน 2 คน ก็ผลัดกันโทรหาผมตลอด สาเหตุก็มาจากความเงียบผิดปกติของผม พวกมันคิดว่าผมน้อยใจมัน 2 คน คุยเล่นจนผมเกือบลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปสนิท ผมขอร้องให้เจ้านายปิดเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนนี้ผมยังคงบอกอะไรพวกมันไม่ได้ ความจริงที่ยังไม่แน่ชัดทางฝั่งนั้นก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมาอีกรอบ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น